Orlando , 
Virginia Woolf 'un okuduğum ikinci kitabı oldu. Dili, betimlemeleri ve Orlando'nun içsel dünyası beni o kadar bağladı ki, bitmesin diye uzattıkça uzattım okumayı. Her güzel şeyin bir sonu oluyor ama değil mi?
Kitabı okurken şunu anladım, Virginia karakterlerin hiçbir hareketini, hiçbir detayını boşuna yazmıyor. Neredeyse her şeyin bir anlamı olduğu için Virginia okumak büyük dikkat istiyor. Değer mi? Sonuna kadar.
|| spoi icerir ||
.
.
.
.
30 yaşına kadar erkek olarak yaşayan Orlando bir gün gözlerini kadın olarak açıyor. Virginia kadın ve erkek karakterlerin, üzerindeki baskılardan toplumun dayattığı kalıplara kadar birçok şeyi ima ederek çok güzel değinmiş.
En dikkatimi ceken şeylerden biri de erkek olana kadar asla geçmeyen "namus" kelimesinin Orlando kadın olunca geçmeye başlamasıydı. Özellikle yeni kadın olduğunda sıcaklayıp bacaklarını açmak isteyince, bacaklarını görüp geminin güvertesinden düşmek üzere olan o kaptani anlattığı bölüm.
Orlando, sırf bir kadın olduğu için ve sırf bir erkek güverteden düşmesin diye bacaklarımı neden açmayim, bu ne saçma iş diye sorgulama yaptı bir yerde. Orlando, daha nelere maruz kalıyoruz bir bilsen.
Kitabi yeni bitirdiğim için Orlando'ya hâlâ veda edememiş gibi hissediyorum. Hâlâ Orlandoyla ayni ufka bakıyor ve üzerimden geçen 400 yılın yasını tutuyor gibiyim.
Hüznünü, dünyanı, seni özleyeceğim Orlando.
·
389 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.