"Yaşam becerilerini öğretin."
Sevgili kitap; gençlerin özellikle de erkek çocuklarının zamanımızın hastalıklarının nedeni, sonucu ve çözüm önerileriyle biz okuyucularla paylaştığın için çok teşekkür ederim.
Hiç sevmem aslında söze biz gençken diye başlamaktan ama eskiyi de yadetmek isterim.
Çocukluğumda ailem hem demokrat hem de ataerkildi. Söz hakkımız olması, kurallara uymayacağımız anlamına gelmezdi. Yemekler aynı saatte aynı sofrada yenirdi. Okul arkadaşları dahil tüm arkadaşlarımızı ailemiz bilirdi. Her sabah evde gazete okunur, haberler de ailecek izlenirdi. Aile ile bağlar güçlü olduğu için ergenlik diye birşey görmedim. Ta ki öğretmen okulunda eğitim derslerinde bu terimle karşılaşana dek...
Kardeşimle aynı odayı paylaşırdık. Kurşun kalem ve saman kağıt ile ders çalışırdık. Evde video vardı. Haftada bir tane film kiralanıp üçkere, beşkere akrabalarla izlenirdi. Yani işin özü bireysel değil tüm aile birlikte yaşar ve mutlu olurduk. Annemiz ne pişirirse yer, sipariş falan bilmezdik. Bilgisayarlar işyerlerinde olurdu. Telefon da salonda, cebimizde değil. Kütüphanelerden ödev araştırır, ödünç kitap alırdık. Evimizin bahçesinde top oynardık. Babamız, annemiz para verir kasaba, tüpçüye, bakkala giderdik. Grip, nezle olunca ballı ıhlamuru içince birşeyimiz kalmazdı.
Sözün özü ne obez olduk, ne ruh sağlığımız bozuldu. Hepimiz meslek sahibi olduk. Bizler doğru, dürüst ve sabırlı bir nesildik. Peki, ne oldu da bozulduk?
Şimdi sıra kendi öz eleştirimi yapmamda. Nasıl evlat yetiştirdim? Nerede hatalar yaptım? Vicdanımı rahatlatmak niyetinde değilim ama yolun başındaki anne-babalara öğüt vermek isterim. Oysa ki annem, babam gibi onları yetiştirmeye özen gösterdim. Ancak dünyanın çok hızlı değiştiğini hesaba katamadım.
Hatalarımı şöyle sıralamak isterim: Odalarına bilgisayar, cep telefonu ve televizyon koydum. Çalıştığım için önceden yemeklerini hazırladım. Okuldan gelince yemeklerini yediler. Aman ders çalışsınlar diye bakkala bile göndermedim. Derslerini çalışırken yardım ettim. Ya şimdi ne oldu? Meslek sahibi oldular. Kendi dünyalarında mutlu ve başarılı da... Ancak anne ve babalarını unuttular... Keşke sorumluluk verseydim. Gerektiğinde ceza verseydim. Olmadı, yapamadım... Ve şimdi artık çok geç...
Kitapta yalnız yaşlanmakla ilgili bir söz vardı; işte öyle kalakaldım. Tabi ki burada tek suçlu ben değildim. Değişen dünyanın kuralları vardı... Lütfen genç ana-babalar bu hataları yapmayın.
Gelelim kitabımıza; genç işsizlik oranları, boşanma ve velayet mücadelesi, devletin yanlış politikaları, erkeklerin neden işsiz ve ailesiz kalmaları, kadınların eğitim, aile ve sosyal açıdan gelişirken erkeklerin geri kalmasının nedenleri, sonuçları ve çözüm önerilerinin istatistiki de verildiği harika bir kitaptı...
Bir kadın, anne ve öğretmen olarak kendi payıma çıkarttıklarım ise sevmek, paylaşmak, çalışmak, layık olmak, doğayı keşfetmek, hayattan tat almak, dinlemek, insan ilişkilerine dikkat etmek, sosyal olmak... Eğer bunları yapamıyorsanız öğrenin, rol modeller bulun, kendinizi daima geliştirin. Zira dünya çok hızlı dönüyor. Hayata geç kalmamak için yaşayın, öğretin ve sevin!
Her iki cinsinde eşit geliştiği, eşit haklara ve sorumluluklara sahip olduğu bir gelecek için biz kadınlara çok iş düşüyor. Kitabı mutlaka okumanızı öneririm. Ben beğendim. Takdir sizin. Keyifli okumalar dilerim.
··
1.154 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Emeğinize sağlık hocam hocam sizin incelemem bana iki şey anımsatı örnek olarak batı ile doğu modernleşme farkı gibi iki ise şimdiki çocuklar harika kitabı okuduysanız bilmiyorum.
Oya Kaya
Gönderi Sahibi
Okudum. Şimdiki Çocuklar Harika bizim dönemi (50 yaşındayım)anlatıyordu. Bu kitap da1990'da başlayan internetin dünyada yaygınlaşması sürecini anlatıyor. Biz de bu gelişme 2000-2005'de gelişmeye başladı.
