Bir Ömür Nasıl Yaşanır? 'dan daha keyifli bir okumaydı benim için. Bir Ömür Nasıl Yaşanır? 'da kişinin erken yaşta eğilimini ve tutkusunu bulması ve bu yolda çalışmaya, hayatını şekillendirmeye başlaması gerektiğinin altını çizmişti İlber Ortaylı. Hatta kendince gerekçeleriyle yaş aralıklarıyla ideal yol haritasını da çizmişti.
Bu kitabında ise daha çok bir çocuğun eğilimini erken yaşta bizler nasıl fark edebiliriz, bir çocuğu iyi bir şekilde nasıl eğitebilirize vurgu yapıyor gibi geldi bana. Kişinin kendine uygun olanı nasıl belirleyeceğine dair çok doğru fakat toplasan bir kaç paragraf edecek kısa tavsiyeler vermekle yetinirken uzun uzun gelecek nesli nasıl keşfedebileceğimize, işleyecek ve geliştirebileceğimize dair fikirler veriyor. Bu konunun ne kadar elzem olduğuyla ilgili de uzun uzun açıklamalar yapıyor İlber Ortaylı.
Yani bir önceki kitabını okumuş ve en erken 20'li yaşlarının başında, ortasında olan yolunu bulamamış arkadaşlar bu kitabında da daha pozitif bir dille olsa dahi aynı yaklaşımı bulacaklar.
İçeriğin dışında eklemek istediğim bir konu var ki o da söyleşiyi yapan Yenal Bilgici'nin sohbeti bir türlü akışta tutmaması ve eski tip gazeteciliğin mekanik tarzını çok fazla taşıması. Bir soruyla İlber Ortaylı çok farklı yerlere kapı açıyor (ki bu sıklıkla oluyor), oradan isabetli bir soruyla sohbet akabilecekken İlber Ortaylı'nın ifadesine bazen tek bir yorum bile getirmeden "neyse ben şu konuya döneyim" diyerek daha önceden hazırladığı belli olan soru listesine geri dönüyor.
Yahu tamam elbette ki bir yol haritası vazifesi görecek soru listesi olacak fakat spontane gelişecek sohbetler olmayacak, keyifli noktalar atlanıp, tren misali sırayla soruları gezeceksek verseydi İlber Bey'e soruları, yazılıya giriyormuş gibi doldursaydı adam.
Bu tutumun okuma keyfini iki kitapta da oldukça baltaladığını söylemem gerek.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.