"Her öyküsünde binbir yazgıyı, korkuyu ve sesi barındıran Cahit Zarifoğlu'nun düşlerden, yaşamdan ve kendi şiirinden yonttuğu İns, hurufatı okuyabilenler için sırrı dökülmüş bir ayna cismiyle var oluyor."
Arka kapakta yazan bu cümleyi her kim yazdıysa ancak bu kadar güzel ifade edilebilirdi.
Kitap tuhaf öykülerden oluşuyor. Öyle ki bir öykü mitolojik, kutsal kitaplarda geçen bir anlatıya benzerken hemen peşinden gelen öyküde adeta Yaşamak'tan bir bölüm okuyor hissine kapılıyorsunuz. Bir sonraki öykü Shakespeare tiyatrolarına benziyor. Bazı cümleler öyküden çıkıp şiir olmak için savaşıyor. En sonunda ise yazar bize sinema için kullanılan "sinemada en önemsiz şey senaryodur" cümlesini öykü için kurdurtmaya zorluyor. Zarifoğlu kelimelerle değil kalıplarla neler inşa edebileceğini gösteriyor.
Günün sonunda hikayeleri beğendim mi? Pek sayılmaz. Fakat durup bir insan bunları nasıl düşünür, nasıl kalıptan kalıba dökerek böyle yazar diye hayret etmekten de kendimi alamadım.
Herkesin sevebileceği öyküler değil, meraklısına tavsiye edilir.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.