Bizi böyle yapan kim? Toplum demeyin sakın. Suçlu beynimizin ta kendisi.Edebiyat
Okuduktan sonra alnından öpmeden rafa koyamadığım kitaplar var benim. Bu da onlardan işte. Nefisti ya, nefis.
Kitabın kapağında roman yazıyor. Yalan değil. Ama aslında Gary yaşamının bir kesitini roman gibi yazmış demek daha doğru. Yazma eylemini bir çeşit terapi gibi görüyormuş kendisi. Misal oturup savaşın dehşeti hakkında yazınca, dehşet çözülüp uzaklaşıyormuş kendisinden. -Kendini sonsuza kadar iyileştirebilseydin be adam, sonsuza kadar yazabilseydin keşke.-
Siyahlara saldırmak için özel olarak eğitilmiş bir köpekle başlıyor anlatmaya Gary. Ama anlattığı dönem öyle kontrastlarla dolu ki, uğramadığı yer kalmıyor sanki. ‘68’in sokaklarında dolaştırıyor bizi, Martin Luther King’e, Cezayir’e, Vietnam’a, Kara Panterler’e yakından baktırıyor. Siyahla beyaz, yoksulla zengin, kadın ve erkek arasındaki altı kalın ince çizgileri fosforlu kalemle çizip görünür kılıyor. “Derisinin rengi ne olursa olsun puşt puşttur.” yazıyor oraya bir yere. İnsanlığın kafatasının içinde sıkışıp kalmış beyinlerini açıp, aklın tarih boyunca aptallık karşısındaki çaresizliğine bakıyor uzun uzun.
Bu kitabı bana deli gibi sevdiren şey anlatılanların müthiş bir zihin açıklığı, sonuna kadar açık, geniş, havadar bir pencereden bakılarak yazılmış olması değil sadece. Gary’ye yakınlaşmak, onun hangi ağaçtan düştüğünü bilmek, içindeki kurtların kalbinin neresini kemirdiğini görmek. Kalbinin oyuklarını, aklını ve vicdanını, ruhunun bağımsızlığını seviyorum bu adamın.
Bunca toplumsal meselenin içinde durup kendiyle dalga geçtiği, Beyaz erkekliğe giydirme biçimi olarak onun donunu aşağı indirmeyi tercih ettiği için ayrıca müteşekkirim. Keşkeler herkesler okusalar. Çok tavsiye, şiddetsiz!
·
1.163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.