İnsan hayatına ve ölümüne dair... (Spoiler İçerebilir)İnceleme
Neyin nesiydi bu?
Gerçekten de ölüm müydü?
Evet gerçekten o!
Peki bu çektiğim acılar niçin?
Hiç, öylesine işte...
Evet, bir sebebi yok. Öylesine... olması gerektiği gibi, senden önceki kimselere ne olduysa, sana ve senden sonrakilere olacak olan kaçınılmaz gerçek.
Şöyle bir geriye dönüp baktığımızda nice zenginler, hakanlar, toplum tarafından benimsenmiş insanlar ölüp gitti.
Hiç düşündük mü bu kaçınılmaz sonun bizim adresimize de uğrayacağını? Çocukluğumuzdan şu anki yaşamımıza kadar kâh güldük, kâh üzüldük, hayat koşturmacasında hedeflerimiz oldu. O hedeflerimize hırçın dalgalar gibi ilerlediğimiz oldu. Hedeflerimizin bittiği yerde yenileri geldi. Kimi zaman hırslarımızın, kibrimizin esiri olduk. Ölüm en yakınlarımızı hatta sıkı sıkıya sevdiklerimizi alıp gitti. Peki biz ne hissettik? Dünyada ne değişti? Anlık duyduğumuz acıdan sonra hayat olduğu gibi kaldığı yerden devam etti, biz yapmaya devam ettiğimiz şeyi mecburen de olsa fakat bunun bizim başımıza hiç gelmeyeceği düşüncesiyle yapmaya devam ettik. Böyle bir gerçeğin varlığını kabul ettik ama kendi varlığımızın sanki bu dünyada sonsuza dek süreceği aldanmacasına düştük.
Peki bu duruma ölecek olan yaşlı ya da hastanın gözünden bakmamız gerekirse ne düşünebiliriz?
Düşünsenize kendisi bir zamanlar genç, güçlü ya da sağlıklıydı. Şimdi hayatının sonuna gelmiş insanlar, dünyayı ve diğer insanları nasıl görürdü? Onlarla konuşurken, dışarıdaki hayatı izlerken, bir sohbete tanıklık ederken acaba neler hissederlerdi? Tıpkı bir zamanlar kendisinin de yaptığı gibi bizim duyarsızlıklarımıza karşın bizlere ve dünyaya nefretle ederek ve suçlayıcı bakar mıydı? Ben ölüyorum!, öyle durmayın! sıradan bir günmüş gibi davranmayın!, feryat edin mi derdi? Bizden onları ilgisiz bırakmamamızı ve sürekli pışpışlamamızı mı isterdi? Bunu bilmemiz mümkün olmayacağı gibi kişiden kişiye farklılık gösterecektir lakin kesin olan şudur ki; o insan daima son ana kadar içindeki yaşama duygusu ve umudunu hep barındıracaktır.
Hayat gitgide artan acılar demek; artan bir hızla en dibe, en korkunç acılara doğru uçmak demekti. "İşte ben de uçuyorum..."
Bizde uçacağız, her birimizi potansiyel bir İvan İlyiç'iz. Bir çoğumuz onun gibi sıradan bir hayat sürdük ve toplumda statü sahibi olduk. Geriye baktığımızda onun gibi biz de hayatımızın en kaygısız dönemlerini, en mutlu zamanlarımız olarak tanımlarız. Peki biz de ölümümüze yakın onun gibi hissedeceğiz desem, ya da çevremizde olup bitenler, onun çevresinde olup bitenlerle aynı olacak desem bu durumu şuan zihnimiz kabul eder miydi? Sanırım kendim hayır demek istesem de paralellik gösterecektir.
İşte usta Yazar bu eseri ele alırken bir insanın hayatından ölümüne olan serüveninde o insanın hislerinin ne yönde değiştiğini, hayatını sorgulamasını, maruz kaldığı ve garipsediği davranışları, üzüntülerini, mutluluklarını, özlemlerini ve insanın ölüm döşeğinde bile olsa içindeki hayatta kalma arzusunu hikayedeki baş kahramanın gözlerinden bizlere etkileyici bir biçimde anlatmaktadır.
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.