KIRMIZI PAZARTESİ, İşleneceğini Herkesin Bildiği Bir Cinayetin ÖyküsüEdebiyat
Henüz kitabı okumaya başlamadan başlığın altında şu yazıyı görüyoruz: “İşleneceğini Herkesin Bildiği Bir Cinayetin Öyküsü” Doğal olarak insanın aklına hemen şu soru geliyor; herkesin gerçekleşeceğinden haberdar olduğu bir cinayet nasıl önlenemez/ önlenmez? Bunun mümkün olamayacağını düşünüp sayfaları çevirdiğimizde kitabın ilk cümlesi yanıldığımızı kanıtlıyor bize: “Santiago Nasar, onu öldürecekleri gün, psikoposun geleceği gemiyi karşılamak için sabah saat 05.30’da kalkmıştı.” Ve evet, geriye kalan yaklaşık yüz sayfa boyunca başlıktan itibaren bildiğiniz bir gerçeğin değişmesini bekliyorsunuz boş yere. Gabriel García Marquez’i daha önceden okuduysanız, onun hikayelerinin geçtiği dünyadan uzakta, zamanın durduğu tozlu kasabaları bilirsiniz. İşte kitabımızın baş karakteri Santiago Nasar da tam olarak böyle bir kıyı kasabasında herkesin bildiği ve beklediği bir ‘namus cinayeti’
ne kurban gidiyor. Devam eden yüz sayfa boyunca okur elinde olmadan “Tamam, şimdi haber verecekler. Cinayeti engelleyecekler.” diyor, en azından ben -ikinci okuyuşumda dahi- bu duygularla okudum kitabı. Ancak üstte de belirttiğim gibi bu cinayet kimsenin müdahale etmediği bir ‘gösteri’ ye dönüşüyor. Tıpkı bir gece önce meydanda yapılan düğün gibi meraklı izleyiciler çekiyor kendine. Hikaye boyunca insan sormadan edemiyor; neden hiçbir karakter ‘dişe dokunur’ bir hamle yapmıyor, cinayeti engellemeye -en azından- Nasar’a haber vermeye çalışmıyor? Bu soruya her okur kendince cevaplar bulabilir elbette ama benim çıkardığım sonuç şu oldu: García Marquez, toplumu ve belki de toplumun bir parçası olan okuru suçluyor hikayesini yazarken. Şimdiye dek gören, görmezden gelen, kanıksayan toplumu suçluyor. Yazarın da dediği gibi; suçu toplum hazırlar, bireyler işler.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.