Cioran, bu kitabı nasıl 23 yaşında yazmış olabilir, hayretler içerisindeyim. İlk Burukluk adlı eseri ile başladım onu tanımaya, çok fazla iç karartıcı diye hoşuma gitmemişti. Lakin bu kitabı okuyunca "Bu nasıl mümkün olabilir?" dedim.
Cioran'ın diğer kitaplarını okuduğunuzda ya da incelemelerine baktığınızda acıyı hayatın merkezine koyduğunu görüyorsunuz. Fakat bu kitapta koymamış ve koymaması bence daha okunulur kılmış.
Yazar kendi düşünceleriyle çırpınırken, çoğu konuya değinmiş ve cevaplamaya çalışmış. Bazen kendi fikirleriyle çeliştiği durumlar olmuş, gençliğin uç noktalarında çok doğal bir durum.
Bu kitap, aforizmalar kitabı değil de denemeler kitabı gibi. Belki zaten öyledir bilmiyorum. Kendisine dair çok şey barındırıyor, uykusuz gecelerinin ilk kitabı olması sebebiyle. Bu eser sayesinde gerçek Cioran'ı daha iyi tanıyabiliriz ve gerçek Cioran ile tanışabiliriz. Benim görmek istediğim Cioran tam olarak buydu.
Cioran okumak isteyip nereden başlasam diyorsanız bence bu kitabı ile başlayın.
Bazı bölümlerinde kendinizi de bulabilirsiniz. Hatta ben de olduğu gibi "hiç bu açıyla düşünmemiştim" , "inanamıyorum, gerçekten öyle" gibi şaşkınlık ve hayranlık uyandıran cümleler kurabilirsiniz.
Hiçliği ve yalnızlığı çok efsanevi şekilde yüceltmiş. Ölümü, intiharı da aynı şekilde. Çalışma ile ilgili bir bölüm vardı ve orada gerçekten tamamen fikirlerimizin uyuştuğunu hissettim. Uyuşmadığımız fikirlerimiz de oldu. Bu kitap ile gerçekten umutsuzluğun doruklarına çıkacaksınız.
Cioran, okuyanlar için bir nimet okumayanlar için ise bir kayıp.
Herkesin okumasını içtenlikle tavsiye ediyorum. İyi okumalar, değerli okurlar.
·
610 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.