Ernaux’nun vücudunun bir ucundan öteki ucuna kurduğu köprü..Nobel Edebiyat Ödülü
Dün okudum bu kitabı. Oturup iki kelime yazamadım hakkında. Hissettiklerimle kelimeler arasında bir köprü kuramadım.
Oysa Ernaux ‘un en iyi yaptığı şey bu değil mi? Köprü kurmak. Bireysel olanla toplumsal olan arasına kurduğu köprüden hepimiz geçtik artık, o her daim burada biliyoruz. Şimdi de vücudunun bir ucundan öteki ucuna kurduğu köprüden geçiriyor bizi.
Her zamanki gibi, kişisel bir hikaye. 1963’te, kürtajın yasal olmadığı yıllarda yaşadığı bir kürtaj deneyimi anlattığı. Kadınların yasalarla çaresizliğe mahkum edildiği, utanç ve suçluluk hissiyle köşeye sıkıştırıldığı bir tarihe, kaleminin sivri ucuyla 77 kere delik açmış Ernaux. ‘Olay’ bu.
Ama bu nasıl yazmak? Hem kendi bedeninin içinden, hem de dışından; hem kendi hikayesi gibi, hem de tüm kadınların hikayesi gibi. Çırılçıplak bıraktığı, acımasızca, insanı hayran bırakan bir cesaretle yazdığı kişi 23 yaşındaki Ernaux, ama anlattığı bir dönemin kadın olarak yaşayabilme hali.
“Bazı kadınlar içimde görünmez bir zincir oluşturuyor; sanatçılar, yazarlar, roman kahramanları ve çocukluğumdaki kadınların hepsi aynı gemide. Kendi tarihimin onlarda saklı olduğunu hissediyorum.” diyor ya, ben de kendisi için aynı şeyi düşünüyorum. İçimizdeki görünmez zincirlerimize mürekkep döküyor Ernaux, gölgelerde saklanan ne varsa ışığına kavuşuyor,
Son olarak şu alıntı:
“Böyle bir anlatı kızgınlık veya tiksinti uyandırabilir, münasebetsizlikle suçlanabilir. Her ne olursa olsun, bir şeyi yaşamış olmak, kişiye onu yazmak için ebediyen geçerli bir hak verir. Yüksek hakikat, düşük hakikat diye bir şey yoktur. Ve eğer bu deneyimle kurduğum ilişkinin izini sonuna kadar sürmezsem, kadınların gerçekliğinin karartılmasına katkıda bulunmuş, yeryüzündeki erkek egemenliğinin safında yer almış olurum.”
Hayranım
·
1.556 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.