Kitabımız eski Osmanlı Geleneklerinden birini anlatıyor. Bin yıldan bu yana çocuklar kuş yakalayıp tıkış tepiş kafeslere koyarlar yüreklerinde acıma olan insanlar da bu kuşları para karşılığında alıp göğe salıverirler. Bu kuşların insanları cennet kapısında karşılayacağına inanılır. Çocuklar kuşları satmak için 'azat buzat beni cennet kapısında gözet' diye avazı çıktığı kadar bağırırlar. 'Alın da şu kuşları kurtarın, yoksa bu gece hepsini, boyunlarını koparıp yiyeceğiz.' diyerek de ikna etmeye çalışırlar.
Sizce kuşları yakalayıp kafese tıkan çocuklar mı suçlu yoksa kuşları azat etmeyen halk mı?
Ben ilk başta bu nasıl iş, para kazanacak başka iş mi yok, kuşlara eziyet çektiriyorlar diye düşünsem de sonralarda bari alan birileri çıksın da hem kuşlar özgür kalsın hem çocukların karnı doysun diye düşündüm. Aslında burada yazarımızın anlatmak istediği İstanbul'un kirlenen yüzünün ve insanlığın da şehirle birlikte yok olması. İnsanlar bazen öyle kötü tepkiler veriyor ki insanlık öldü mü denecek cinsten.
Yazarın yalın dili ve etkileyici anlatımıyla bir çırpıda bitecek tarzdan. Yaşar Kemal'in kalemiyle hâlâ tanışmadıysanız bu yorumdan sonra mutlaka tanışmanızı öneririm.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.