''hasta bir adamım ben... içi hınçla dolu, sevimsiz bir adamım ben...''
Bir piyano tuşu olmak... Matematiğin ve doğanın yardımıyla belirlenen, çıkarlar gözetilerek mutlak mutluluğu hedeflemek ama bir piyano tuşu olmak... Bu kabul edilebilir mi? İnsan, üzerinde kesin kararlar verilebilecek bir varlık mı? Çıkarlar gözetmek... nedir insanoğlunun çıkarı? Her zaman mutlu olmak mı? İyi ama insan acıdan da haz duymaz mı? Diyelim ki acıdan haz duymak uçuk bir fikir olsun ama yine de hep mutlu olmak belli bir zaman sonra hüzne ihtiyaç duydurmaz mı? Ne de olsa her şey zıddıyla bilinmez mi?
Hem özgür olmak istemek hem de bundan korkmak, özgürlüğe kavuşulduğu an ondan kaçmaya çalışmak... İnsan, ne karmaşık bir yaratık.
Kitabı bu gün bitirdim ve Dostoyevskinin abartılmayı ne kadar hak eden bir düşünür ve kalem ustası olduğunu bir kez daha anladım. Kitap üzerine biraz araştırma yapınca kitabın zamanında Rusya'da çıkan bazı felsefi akımlar sonucu Nikolay Çernişevski tarafından yazılan ''Nasıl yapmalı'' adlı kitaba karşı, fikirlerini anlatmak için, kitapta savunulan fikirleri kendi tarafından yorumlamak için yazdığını (yazmış olabileceğini) , bahsi geçen kitapta da insanların matematik ve doğadan yardım alıp çıkarları gözetilerek mutluluğa ulaşabileceğine dair fikirler savunulduğunu öğrendim.(kitabı okumadım sadece ufak bir araştırma sonucu bu bilgilere ulaştım bu nedenle ne kadar doğrular emin değilim fakat bunları öğrendikten sonra kitabı daha iyi anladığımı, anlamlandırdığımı belirtmeliyim.)
''Yeraltından Notlar'' kitabı da yazarın; insanın belli kalıplara sığdırılamayacak türden bir canlı olduğunu, hayatını bir cetvel gibi çizilmiş kurallar içerisinde sürdüremeyeceğini, en azından herkesin buna uyamayacağını savunan görüşlerini içeriyor.
Kitap iki bölümden oluşuyor. İlk bölümde yer altı adamı olmuş baş karakterimizin bazı fikirlerini okuyor, ikinci bölümde de onu yeraltına iten geçmiş yaşantısına, gençliğinde yaşadığı bir takım olaylara yolculuk ediyoruz. karakterimiz tam bir anti kahraman; pek sevilmeyen, bulunduğu ortamlara rahatsızlık veren biri. hayatına girecek ve kendisini belki de mutlu edecek kişilerden kurtulmakta üstüne yok.
Kimilerimiz kendine acı çektirmek için böyle çabalar işte ya da doğası böyledir başka türlüsünü bilmez. Mutlu olmaya başladığı anda kaçacak yer arar, sığınacak bir yeraltı bulmaya çalışır kendine. Acı duyar ama bu acı ona mutluluk da verir aynı zamanda. Bu tarz kişiler için ne tür bir çıkar sağlanabilir? Toplum içerisinde bu ve bunun gibi çeşit çeşit tipler, kişilikler bulunur iken ortak çıkarlardan söz edilebilir mi..? kitap bana bu konuyu çok güzel aksettirdi yani yazıldığını düşündüğüm amacına ulaştığını kendi açımdan rahatlıkla söyleyebilirim. Mutlaka okunması ve anlanılması (en azından anlamak için çaba gösterilmesi) gereken bir kitap.
Benden şimdilik bu kadar:) Buraya kadar okuyan herkese teşekkür ederim. Sevgiyle ve kitaplarla kalın.♡
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.