Livaneli, yine çok el sürülmemiş, hep görmezden gelinmiş bir konuyu bütün çıplaklığıyla gözler önüne sermiş. Okurken tıpkı İbrahim gibi başım ağrıdı, midem bulandı, sürekli bir ağlama isteği kapladı içimi. İbrahimden farklı olarak ben kendimi tutamayıp hüngür hüngür ağlarken buldum kendimi. Zilan, Meleknaz ve Nergis denen bu üç kadının (ya da çocuğun) acısını ta içimde hissettim.
Gündelik yaşantımda duyduğum tüm sıkıntıların üzerine indirilmiş bir balta oldu bu kitap benim için. Sesi kesilmiş, nefesi kesilmiş çığlıkları susturulmuş binlerce insanın çektiği onca çile beni kendimden utandırdı. Hayatıma acımasız bir şekilde dokunan bu kitabın elden ele dolaşması, herkesin gerçeği görmesi gerektiğini düşünüyorum.
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.