"bütün yankıların gücü adına
insan sustuğu zamanlarda ne kadar da konuşkandır!"
Ne kadar bu dizelere vurulup ona uymak istesemde duygularımı ifade etmek için kısa bir aralık konuşacağım.
İlk defa "uzak diyarların iyi ki de uzak oluşu" gibi bir cümle okudum. Çünkü biz hep uzaklara hasret, çünkü biz hep uzaklara meftun..
Bazı şeyler iyi ki uzakta diyince, diyebilince, hak verince yeni bir düşünce keşfettim kendi adıma. Hiç böyle düşünmemiştim.
Ve ölüm..
Eseri baştan sona elinde tutan, nerdeyse her sayfanın altından başını çıkartan kaçınılmaz gerçek son.
"ben ölümden gayrı yazmayı bilmiyorum"
..
Sürekli ölümden bahsetmesi beni sıkar, efkara boğar sanırdım. Ama bu doğal gerçeği bizim için doğallıkla sunmuş şair.
"ölsünler ne çıkar
en çok her boşluğu dolduran bir keder çıkar
Allah kimseyi ölümden korumasın
ölüm olmasa bu rezil hayatın suyu çıkar"
Yani diyor ki;
Her bulduğunu kaybedeceksin,
Ne kadar seversen de ayrılacaksın,
Her başlayan tükenir,
Elinde ki her şeyle bir gün aranızda aşılmaz mesafeler oluşacak..
Neresini anlatsam bilemiyorum..
Tek başına bir şiir olan başlıklarını mı, içine çeken satırlarını mı, ölümün elinden tutup götürüşünü mü, istemsizce aahh çektiğime şaşkınlığımı mı..
Geçmiş kayıplarımın yası üstüne, hiç tanımadığım insanların yasını çektirecek kadar kuvvetli bir kalem.
Evet "her başlayan tükenir" çünkü.
Yası bıraktım bu gerçekliği içime sindirdim ilerledikçe..
Olmuş ve olacak olan her bir şeye bir teslimiyet içinde buldum bir ara kendimi. Olsun ne çıkar.. zaten olacak dedirtti.
Zaten olacağa olan tavır nettir; kabulleniş, sabır.
"sabır koynuna beklemek koymaz sayın hakimim
ya kader
ya nasip
ya kısmet der geçeriz"
Bunca acı ve kayıp dönemeçlerinden döndürüp yolculuğu salt kederle değilde güzel bir esintiyle sonlandırması harikulade gerçekten.
Bitmesin istedim. Şiir kitabı bir roman gibi okunmaz. Kendime zamana yayarak oku dememe rağmen duramadım..
Ziyanı yok baştan okurum tekrar.
·
1.150 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
