öykü yazarlarını çok nazlı bulmuşumdur hep. mükemmel olay örgülerini mükemmel tasarlanmış karakterlerle bize sunarlar ama ağzımıza bir parmak bal çalar gibi, tadına bile varamadan çekip alırlar sanki elimizden. bi bakarsınız eriyivermiş kitap, bitivermiş.
bu da öyle hissettirdi, keşke özellikle nesrin'i ve elif'i daha yakından tanıyabilseydik. ama nesrin ve gülsüm'ün arkadaşlığını okumak çok keyifliydi, bana kendi en yakın arkadaşımla aramızdaki bağı anımsatan çok fazla bölüm vardı, bol bol altını çizdim.
mehmet'i de daha yakından tanımayı çok isterdim, onun bölümü özellikle kısaydı. doyamadım melisa kesmez'in cümlelerine, muhtemelen nohut oda'yı da alıp okuyacağım. Küçük Yuvarlak TaşlarMelisa Kesmez