Ben ne güzel hızımı almış hem güzel kitaplar okuyor hem paylaşıyordum ta ki bu kitaba kadar :) Bana müthiş bir tıkanma yaşattı, rahat 2 haftamı aldı. “Ay okurken çok sinir oldum” dediğimde genelde ya kurgudan ya karakterden olur ama ilk kez üslup beni çıldırmanın eşiğine getirdi. İlk bölümde bir sayfadan diğerine geçmek; kabuslarımda kaçmak isterken bacaklarımın ağırlaşmasıyla yerimden bir türlü hareket edememenin verdiği hisle aynıydı. Öncelikle şunu söylemek istiyorum: Uzun cümleler kurmak kimseyi mahir bir yazar yapmadığı gibi üslubu zorlayıcı kitapları beğenmek de kimseyi mahir bir okur yapmıyor “bence”. 120 sayfa süren ilk bölümde kitabı bırakıp bırakmamak arasında çok gidip geldim ama konusu o kadar ilgi çekici ki dayan Cansu dedim devam. Zorlama ve alakasız benzetmelerlerden başını unuttuğumuz uzun cümlelerle, Saramago’ya özenilmiş gibi duran noktasızlıklarla dolu ilk bölümü aştıktan sonra biraz daha aktı diyebilirim. Harika bir distopya okuyoruz tam da filmi çekilmelik. Konusunu çook beğendim. DF isimli bir sahil kasabasında bir balıkçının denizden ceset bulmasıyla açılıyor. Kimdir nedir diyene kadar başka bir ceset daha bulunuyor derken kıyıya sürekli birbirinin aynı cesetler vurmaya başlıyor. Kasabanın bununla nasıl başa çıkacağı, kriz anlarında insanların davranışlarının sınırları ve kasabalıların olanlar karşısında psikolojisini okuyoruz. İnsanı okuyoruz yani özetle. Ayrıntıya girmiyorum ama inanılmaz şeyler var. “Körlük” kitabını sevdiyseniz ve biraz sabırlı bir okursanız bu kitabı da severek okursunuz. Hele o final. Aman Allahım dedim şöyle bir gözümde canlandı. Bu kadar muazzam bir kurguyu neden böyle bir dille baltalamış diye yazara çok kızdım ama neyse. İtalyanca aslından çeviren Yelda Gürlek’in de emeğine sağlık.
·
767 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ben de şu an ilk bölümü bitirdim. Ve aklımda tek isim Saramago oldu. Yazar gerçekten Saramago havası vermeye çalışmış gibi geldi ama asla onun gibi olmamış. İlk bölüm gerçekten beni çok zorladı. Umarım dediğiniz gibi 2. Bölümde kitap açılır.