Spoiler içerir**
Öncelikle bu kitabı bir ayda bitirme sebebimi açıklamak en doğrusu. Kitabın inceliği bazen bir kitabı bitirme süremiz hakkında bir fikir verebilir ancak kitabın içeriğine ve ruh halinize bağlı uzama süresinde değişiklikler olabilir. Süpriz bir şekilde gittiğim tatilde depresif bir kitap okumak beni pek cezbetmedi açıkçası. Daha sonra da ruh halime uygun bir zaman bulana kadar süreç uzadı. Hayatımla ilgili önemli kararlar vermem gerekiyordu.
Gelelim kitaba:) Çok beğenenler de olmasına rağmen ben de muazzam bir etki yaratmadı. Kitabın farklı bir ülke edebiyatına ait olması bazı yerleri anlamayışıma bile sebep oldu. Daha önce başta Rusya olmak üzere farklı ülkelerin yazarlarını da okudum ancak benim için anlamak konusunda zorlayıcı olan kitap buydu. Japon kültürüne hakim olan birine daha fazla zevk verebilir bence. Ya da doğru kitap, yanlış zamanda olabilir benim adıma. Emin değilim. Ama kitapta duyguların evrensel olduğunu kanıtlayan olayları ben de üzüntüyle okudum. Ve onlara uygun şarkılar seçmem de duygusal ortamı sağladığı için normalde beni ağlatmayacak olan kitap, gözlerimi doldurdu.
Arkadaşım bana bu kitabı okumam için ödünç verdi ve altını çizdiği yerler dikkatimi çekti. Benim alıntıladığım yerler onunkinden bir miktar farklıydı. Bu durum çok hoşuma gitti. Hem onu biraz daha tanıdım hem de aramızdaki farkları ve benzerlikleri gördüm. Bu da kitabın bize kattığı güzel bir olay.
Beni kitapta en çok etkileyen olaylardan ilki kesinlikle intihar olayı. Sevgilisinin adını hatırlamamakla birlikte bunların aslında yazarın otobiyografisinde uyarlama olduğunu bilmek canımı daha çok acıtmıştı. Ve yine beni çok üzen olay evlendiği kadının uğradığı tecavüz sonrasında yitirdiği güven duygusu. Kitabın en başından en sonuna kadar çok fazla radikal olay yaşayan ana karakterimiz en sonunda insanlığını tamamen yitirmeye bu olay sonucunda başlıyor. Belki birikmişliklerden dolayı olabilir belki de bu olayın payı çok büyük de olabilir ama istemsiz dahi olsa ihanetin, herkesi paramparça edeceğini derinlerimde hissettim. Toygar Işıklı’nın ezel için yaptığı “Eyşan-Unutamıyorum” parçası eşliğinde okumanında büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. Aslında kitabın en başından beri sarsıcı gerçekle yüzleştiren olay ise ailesinin çocuklarıyla ve birbirleriyle olan iletişim sorunuydu. Eğer sağlıklı bir iletişimleri olsaydı olayların seyri ne kadar değişirdi bilmiyorum tabi ki ama temelinde yatan başlıca sorun bu. İnsanlar kendine sahte geliyordu çünkü ailede yapay bir sevgiyle büyümüş bir çocukluk var. Hatta sevgisiz bile denebilir. Japonların sevgi anlayışını tam olarak anlayamadığım için yapay demek daha doğru bir eleştiri olabilir. Ve insanları sevmese de onları güldürebilmek için kendine bir soytarı yaratmış olması, bir okur olarak bende ki sorgulayışın sonucunda bu satırlara ulaşmama sebep oldu. Durağan ilerlese de sevdim. İyi ki okudum.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.