melek yağız
@flowerswilldietoo
21 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Ölüm, intihar, mutsuzluk gibi olumsuz kavramların güzellenmiş baskınlığına ve hayat, aşk, tanrı gibi kavramların anlamsızlığına maruz kaldığımız gayet karamsar bir üslupla yazılmış, herkese hitap etmeyecek bir kitap. Hayata karşı bakış açılarımızın farklı olduğu bir filozofu okumak için cesaretimi toplayıp kitaba başladığımda bitirebileceğimden emin değildim. Ama bitirdim. Aslında fikirlerimiz körü körüne zıt değil. Zaten varolan pesimist tarafımı bir nebze besledi ve ağdalı cümleleriyle bir kitaptan alabileceğim tatminliği yaşattı. Bence bu kitabı da okumam gerekliydi. Çünkü özgün bir düşünce yapısı oluşturabilmek için bu kadar aykırı fikirleri de okumanın ve sindirmenin önemli olduğuna inanıyorum. Edindiğim fikirleri hayat pratiğinde ne kadar uygulayacağımdan emin olmasam da bana kattıkları adına ve insanın kelime dağarcığını genişletmesi açısından faydalı bir kitap diyebilirim. Doğrudan tavsiye ederim diyemesem de bitirebildiğim için mutluyum.
Spoiler içerir***
Aziz Nesin’le tanıştığım eserdir. Diğer roman yorumlarımdan farklı olarak Aziz Nesin’in kalemini yorumlayamayacağım maalesef. Çünkü 5. sınıfa giden ve birbirlerine mektuplar gönderen çocukların bakış açısıyla yazılmış bir romanla karşı karşıyayız. Aynı okulda öğrenim gören Zeynep ve Ahmet isimli iki arkadaşın, Zeynep’in Ankara’ya taşındıktan sonra mektuplaşmaları ile başlayan romanımızın, aslında bu iki çocuğu Aziz Nesin’in uydurduğunu ve çocuklara toplumun sorunlarını kendi gibi yaşıtlarının bakışıyla anlatmak istediğini kitabın sonundaki yazarın çocuklara mektubundan anlıyoruz. Çok beğendim ve çok etkilendim. Çünkü çocukların penceresinden hiç bakmayan yetişkinler olarak onların da her şeyi anladığını, anlayabildiği kadarıyla yorumladığını kitap açık açık belirtiyor. Ayrıca ailede yaşanan bütün sorunların, aileler farkında olmasalar dahi çocukların fiziksel ve ruhsal sağlığına belki doğrudan belki dolaylı bir şekilde etki ettiğini de apaçık görüyoruz. Çocuklarının yapmasını istemedikleri şeylerin kendileri yaparak çocukların kafasında yaşanan çelişkileri göstermek ve aileye bir birey getiriyorsak görmezden geldiğimiz ince detaylara da odaklanmamız gerektiğini lezzetli bir anlatım biçimiyle okuyucuya aktarmış yazarımız. Aziz Nesin’in çocuk sevgisi de beni kendisine daha da yakınlaştırdı. Onlara yazdığı mektubundaki şefkatli üslubu zaten çocuklara roman armağan eden bir yazardan beklenirdi. Bütün anne, baba ve öğretmenlerin gerçekten öz eleştiriye açık bir şekilde okuyup yalnızca çocukların değil, büyüklerinde kendilerine dersler çıkarması gereken bir kitaptır. Okuyun, okutturun:)
Tolstoy’un manevi ve dini değerler üzerine sevgi, güzel ahlak, iyilik gibi kavramları insanların günlük hayatta sıkça karşılaştığı durumlardan örnek metinlerle hatırlattığı öğretici bir kitap. Gayet güzel, okuması keyifli bir kitaptı. Detaylı bir şekilde incelenip yorumlanacak derinlikte bir kitap değil çünkü verdiği mesajlar net. Duygusallık daha geri planda tutulup öğüt verme odak halindeydi. Yazarın okuduğum ilk kitabı olmasından dolayı kendisinin bu kitap özelinden tarzına bir yorum getirecek olursam da Tolstoy rus bir yazar olmasına rağmen hikayeler gayet akıcıydı. Sadeydi. Olay örgüsü ve kurgusu güzel hazırlanmıştı. İncilden alıntılar da konuyla alakalı olarak gayet güzel nüktelerdi. Derin bir aşk romanı olan masumiyet müzesinin ardından belki biraz da fazla bir beklentiye girmeden okuduğum için kitap beni sıkmadı aksine masumiyet müzesinin derinliğinden sıyrılıp kafamı resetlemek de diğer aşk ve kült romanları okumam adına daha sağlıklı olacağını düşünüyorum. Ama büyük bir beklentiyle okuyan birini sürekli öğüt verici hikayelerle karşılaşmak sıkabilir mi diye de sorgulatan bir kitaptı. Farklı Tolstoy kitapları okumaya devam!
