melek yağız
@flowerswilldietoo
21 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Ölüm, intihar, mutsuzluk gibi olumsuz kavramların güzellenmiş baskınlığına ve hayat, aşk, tanrı gibi kavramların anlamsızlığına maruz kaldığımız gayet karamsar bir üslupla yazılmış, herkese hitap etmeyecek bir kitap. Hayata karşı bakış açılarımızın farklı olduğu bir filozofu okumak için cesaretimi toplayıp kitaba başladığımda bitirebileceğimden emin değildim. Ama bitirdim. Aslında fikirlerimiz körü körüne zıt değil. Zaten varolan pesimist tarafımı bir nebze besledi ve ağdalı cümleleriyle bir kitaptan alabileceğim tatminliği yaşattı. Bence bu kitabı da okumam gerekliydi. Çünkü özgün bir düşünce yapısı oluşturabilmek için bu kadar aykırı fikirleri de okumanın ve sindirmenin önemli olduğuna inanıyorum. Edindiğim fikirleri hayat pratiğinde ne kadar uygulayacağımdan emin olmasam da bana kattıkları adına ve insanın kelime dağarcığını genişletmesi açısından faydalı bir kitap diyebilirim. Doğrudan tavsiye ederim diyemesem de bitirebildiğim için mutluyum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Spoiler içerir***
Aziz Nesin’le tanıştığım eserdir. Diğer roman yorumlarımdan farklı olarak Aziz Nesin’in kalemini yorumlayamayacağım maalesef. Çünkü 5. sınıfa giden ve birbirlerine mektuplar gönderen çocukların bakış açısıyla yazılmış bir romanla karşı karşıyayız. Aynı okulda öğrenim gören Zeynep ve Ahmet isimli iki arkadaşın, Zeynep’in Ankara’ya taşındıktan sonra mektuplaşmaları ile başlayan romanımızın, aslında bu iki çocuğu Aziz Nesin’in uydurduğunu ve çocuklara toplumun sorunlarını kendi gibi yaşıtlarının bakışıyla anlatmak istediğini kitabın sonundaki yazarın çocuklara mektubundan anlıyoruz. Çok beğendim ve çok etkilendim. Çünkü çocukların penceresinden hiç bakmayan yetişkinler olarak onların da her şeyi anladığını, anlayabildiği kadarıyla yorumladığını kitap açık açık belirtiyor. Ayrıca ailede yaşanan bütün sorunların, aileler farkında olmasalar dahi çocukların fiziksel ve ruhsal sağlığına belki doğrudan belki dolaylı bir şekilde etki ettiğini de apaçık görüyoruz. Çocuklarının yapmasını istemedikleri şeylerin kendileri yaparak çocukların kafasında yaşanan çelişkileri göstermek ve aileye bir birey getiriyorsak görmezden geldiğimiz ince detaylara da odaklanmamız gerektiğini lezzetli bir anlatım biçimiyle okuyucuya aktarmış yazarımız. Aziz Nesin’in çocuk sevgisi de beni kendisine daha da yakınlaştırdı. Onlara yazdığı mektubundaki şefkatli üslubu zaten çocuklara roman armağan eden bir yazardan beklenirdi. Bütün anne, baba ve öğretmenlerin gerçekten öz eleştiriye açık bir şekilde okuyup yalnızca çocukların değil, büyüklerinde kendilerine dersler çıkarması gereken bir kitaptır. Okuyun, okutturun:)
Tolstoy’un manevi ve dini değerler üzerine sevgi, güzel ahlak, iyilik gibi kavramları insanların günlük hayatta sıkça karşılaştığı durumlardan örnek metinlerle hatırlattığı öğretici bir kitap. Gayet güzel, okuması keyifli bir kitaptı. Detaylı bir şekilde incelenip yorumlanacak derinlikte bir kitap değil çünkü verdiği mesajlar net. Duygusallık daha geri planda tutulup öğüt verme odak halindeydi. Yazarın okuduğum ilk kitabı olmasından dolayı kendisinin bu kitap özelinden tarzına bir yorum getirecek olursam da Tolstoy rus bir yazar olmasına rağmen hikayeler gayet akıcıydı. Sadeydi. Olay örgüsü ve kurgusu güzel hazırlanmıştı. İncilden alıntılar da konuyla alakalı olarak gayet güzel nüktelerdi. Derin bir aşk romanı olan masumiyet müzesinin ardından belki biraz da fazla bir beklentiye girmeden okuduğum için kitap beni sıkmadı aksine masumiyet müzesinin derinliğinden sıyrılıp kafamı resetlemek de diğer aşk ve kült romanları okumam adına daha sağlıklı olacağını düşünüyorum. Ama büyük bir beklentiyle okuyan birini sürekli öğüt verici hikayelerle karşılaşmak sıkabilir mi diye de sorgulatan bir kitaptı. Farklı Tolstoy kitapları okumaya devam!
**Spoiler İçerir
Gerçekten sindirerek okuduğum ama okullar açılmadan işe girdiğim ve okullar açıldıktan sonra fırsat bulamadığımdan abartılı uzayan bir süreçte kitabımı bitirdiğim için bu açıklamayı yapmak zorunda gibi hissediyorum kendimi. Okuduğum ikinci Orhan Pamuk kitabıdır ve bayıldığım bir diğer eseridir diye tabir edersem de hiç de yanlış olmaz benim adıma. Detaylara inerek bu kitap hakkında uzun uzun konuşmak istiyorum.
Kişiler, betimlemeler, her bir detay, yazarın aslında kitaba dahil olması, daha sonra aşk ve müze üzerine sonsözünde aslında Kemal de kendinden izler barındırması gibi ince detaylar beni kitaba meftun etti. Yazarın Yeni Hayat kitabında da sıkça fark ettiğimiz, kitaba ismini veren, Füsun’un eşyalarından oluşan Masumiyet Müzesini ve eşyaların insanı teselli edişini net bir şekilde anlattığını okumak beni bir miktar duygulandırdı. Yazara da yakın hissetmeme sebep oldu. Detayların güzelliğine inanan biri olarak kitapların özenle ve akılda soru işareti bırakmayacak düzeyde detaylı işlenmesi kitabı daha da lezzetli yapıyor.
Füsun’la Kemal’in aşkına dair infolar almama rağmen kitabı ilk okuduğumda Kemal’in Sibel ile nişanlı olduğunu öğrenmek beni birazcık kitaba sürükledi. Dümdüz basit bir aşk kitabı okumayacaktım belli ki. Zaten Orhan Pamuk’tan avam bir aşk hikayesi beklemiyordum ama etik anlayışına bağlı olarak kişinin yorumlamasında çatışma ortamının oluşacağını erken anladım. Ve çok da uzun sürmedi ki zaten 30’lu yaşlarında yetişkin Kemal’in, kendi yaşıtlarında olgun, avrupai olan toplumca yeterli ve evlenilecek kadın olarak görülen Sibel’i, 18 yaşında tezgahtarlık yapan toy liseli Füsun’la aldattığını okuyoruz. Bu olay benim yazdığım kadar basit değil. Kitabın can alıcı noktası, olay akışını şekillendiren, ayrıca Kemal’in 9 yıl boyunca acı çekerek “aşk” diye
Spoiler içerir**
Öncelikle bu kitabı bir ayda bitirme sebebimi açıklamak en doğrusu. Kitabın inceliği bazen bir kitabı bitirme süremiz hakkında bir fikir verebilir ancak kitabın içeriğine ve ruh halinize bağlı uzama süresinde değişiklikler olabilir. Süpriz bir şekilde gittiğim tatilde depresif bir kitap okumak beni pek cezbetmedi açıkçası. Daha sonra da ruh halime uygun bir zaman bulana kadar süreç uzadı. Hayatımla ilgili önemli kararlar vermem gerekiyordu.
Gelelim kitaba:) Çok beğenenler de olmasına rağmen ben de muazzam bir etki yaratmadı. Kitabın farklı bir ülke edebiyatına ait olması bazı yerleri anlamayışıma bile sebep oldu. Daha önce başta Rusya olmak üzere farklı ülkelerin yazarlarını da okudum ancak benim için anlamak konusunda zorlayıcı olan kitap buydu. Japon kültürüne hakim olan birine daha fazla zevk verebilir bence. Ya da doğru kitap, yanlış zamanda olabilir benim adıma. Emin değilim. Ama kitapta duyguların evrensel olduğunu kanıtlayan olayları ben de üzüntüyle okudum. Ve onlara uygun şarkılar seçmem de duygusal ortamı sağladığı için normalde beni ağlatmayacak olan kitap, gözlerimi doldurdu.
Arkadaşım bana bu kitabı okumam için ödünç verdi ve altını çizdiği yerler dikkatimi çekti. Benim alıntıladığım yerler onunkinden bir miktar farklıydı. Bu durum çok hoşuma gitti. Hem onu biraz daha tanıdım hem de aramızdaki farkları ve benzerlikleri gördüm. Bu da kitabın bize kattığı güzel bir olay.
Beni kitapta en çok etkileyen olaylardan ilki kesinlikle intihar olayı. Sevgilisinin adını hatırlamamakla birlikte bunların aslında yazarın otobiyografisinde uyarlama olduğunu bilmek canımı daha çok acıtmıştı. Ve yine beni çok üzen olay evlendiği kadının uğradığı tecavüz sonrasında yitirdiği güven duygusu. Kitabın en başından en sonuna kadar çok fazla radikal olay yaşayan ana karakterimiz en