Şu an bu kitabı okuduktan 2 ay sonra yazıyorum. Bu kitapta çokta olay örgüsü macera falan yoktu zaten tembel bir karakterdeki kitapta ne arasın ona rağmen bu kitabı çok beğendim oblomovun dışardaki insanlara bakış açısı çok güzeldi ama oblamovun en büyük hatası dısardaki hayatı sadece kötü yönlerine bakması bazı bölümlerde iyi tarafına bakıyordu ve tam tembellikten kurtulacak diyordum ama yine özüne geri dönüyordu. Belkide yaptığı en büyük hata bir anda heycana kapılıp hayaller kurup gerçekleşmesini beklemek ama hayat böyle işlemezdi ve bu tembelliğinde ailesininde çok etkisi var ailesi resmen elini sıcak sudan soğuk suya koydurtmuyormuş. Tamam belki bu kitabı okurken bende bir oblomov olduğumu farkettim belkide sizlerinde ailesi sizi tembelliğe alıştırdı ama hala birşeyleri yapmak için geç değil nefes aldığımız sürece bir umut vardır o yüzden asla pes etmeyin belki kaybedicez ama yine deneyin belki yine kaybedecez ama yine deneyin umudunuzu kesmeyin her denedigimizde bir tecrübemiz olacak ve o tecrübeyle başaracağız. Kitaptan bir alıntı bırakıyorum (ya şimdi yada hiçbir zaman) Oblomov