Bu kitabı, geçen sene ağladığım bir şarkıya dans edecek kadar mutlu olduğum bir dönemde okudum. Başlamadan önce kendime, “Başkalarının ölüm korkularını ve hikâyelerini okuyacak kadar cesaretli miyim?” diye sordum. Mutluluğuma gölge düşürmesini istemedim.
Okudukça, sanki gerçek dünyayla yeniden tanıştım. Kitabı anladıkça kendi varlığımın önemi gözümde azalmaya başladı. Düşününce; insanoğlu ve ölümü tadacak bütün canlılar… Zaten ölmek için yaşamıyor muyuz?
Sayfalar ilerledikçe hem üzülüyor hem de bitirmek istiyordum. İsmet Özel’in dediği gibi: “Bize ne başkasının ölümünden demeyiz, çünkü başka insanların ölümü en gizli mesleğidir hepimizin, başka ölümler çeker bizi.” Ve sanki yazar da bunu biliyormuş gibi, satır aralarında fısıldıyor: “Bazen başkaları ölümü çeker bizim için." Ölümü bir korku hikâyesi gibi değil; hayatın kaçınılmaz bir parçası, anlamaya değer bir gerçeklik gibi anlatıyor. Belki de bu yüzden kitap, insanın içini karartmaktan çok, hayatın ağırlığını sessizce omzuna koyuyor.
İyi okumalar diliyorum.
·
1 +1'leme
·400 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.