Gerçekten bayıldım bu kitaba. Her satırın arasında kendimi buldum belki. Ben bu kadın kadar gururlu sevemezdim kimseyi. O kadar gururla taşıyordu ki aşkını, bütün inancı hayatı o aşk olmuştu. Tek kişilik aşk olmaz derdim ben hep. Olurmuş, bu hastalıktan başka bir şey değil tabii ki. Ama kadının duyguları öyle güzel tasvir edilmişti şimdi düşününce bile gözlerim doluyor. Bir insan nasıl bebeğini söyleyemez babasına sırf yük olarak kalmamak için yanında. Nasıl vazgeçmez insan bir aşktan bu kadar hayaletken birinin hayatında... Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig