Bir adamı bir ömür seven kadınDuygular
Bir adamı çocukluğundan beri seven hatta biraz saplantılı seven bir kadının mektubunu okudum. Bu kitabı çelişkili duygular içinde okudum hep. Kadına kızmak istedim onu umursamayan bir adamı hayatının merkezine koyduğu için. Bir yandan da kızamadım çünkü duyguların sebep olduğu davranışları akılcı bir biçimde değerlendirmenin yanlış olduğunu ve yanlış fikirler doğurduğunu çok önce öğrenmiştim. Pek çok kez adamın onu tanımasını ve kadının duygularına cevap vermesini isterken buldum kendimi. Ama sonra düşündüm ki adamın karakteri, hayattan beklentisi ve kadınlardan beklentisi buna hiç uygun değil. Adam için kadınlar yanından geçip gittiği bir bahçe gibi; geçerken beğendiği çiçeği dalından koparmadan koklayıp yoluna devam ediyor. O bahçeye emek vermeye, çiçeklerini sulamaya, güllerini budamaya niyeti yok. Yani kadınlarla yalnızca eğlenmek istiyor. Onlarla bir ömür geçirmek gibi bir planı yok. Haliyle hayatına günlük yada saatlik giren kadınlar hakkında saç rengi, kokusu, yaşattıkları hissi, isimleri veya nerde yaşadıkları gibi herhangi bir bilgiyi sorma yada aklında tutma ihtiyacı hissetmiyor. Bu açıdan bakınca da kadının adamın onu tanımasını istemesi doğal fakat bir ölüden kalkıp yürümesini istemek kadar imkansız.
İncelememi kitapta beğendiğim bir kısmı alıntılayarak sonlandırmak istiyorum.
"-ben, evet ben kendimi sana zorladım, kucağına attım, kaderime attım. Seni asla, ama asla suçlamayacağım, hayır, yalnızca sana hep teşekkür edeceğim, çünkü o gece benim için inanılmaz ölçüde zengin, hazzın parıltılarıyla dolu ve mutluluktan uçurucuydu. Karanlıkta gözlerimi açtığımda ve seni yanımda hissettiğimde, yıldızların üzerimde olmadığına hayret ettim, gökyüzü öylesine yakınımdaydı –hayır, asla pişman olmadım sevgilim, o saatlerden ötürü asla pişmanlık duymadım. Hâlâ
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
·
47 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.