Sokağı süpürürken yavaş ama belli bir tempoyla çalışırdı. Her adımda bir nefes alır, her nefeste bir süpürge sallardı.
Bir adım, bir nefes, bir süpürge… Böyle sürüp giderdi…
Sf:42
“Bak Momo, ne oluyor biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor…
O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde hala upuzun şekilde seni bekliyor.”
Sf:43