"Oldukça basit şeylerden söz ediyordu Jonathan; uçmak bir martının en doğal hakkı, özgürlük onun doğasında var ve bu özgürlüğü engelleyecek ne varsa ; gelenekler, batıl inançlar ya da herhangi bir şekildeki sınırlamalar, tümü bir kenara bırakılmalıdır. 'Bu , sürünün yasası bile olsa bir kenara bırakılmalı mı?' Diye bir ses yükseldi kalabalıktan. 'En doğru yasa bizi özgürlüğe götürecek olandır, ' dedi Jonathan. 'Başka hiçbir şey değil. '....."
.
Öyle bir zamanda aldım ki onu elime , kelimenin tam anlamıyla bir iç çatışma, bir buhran... Çok düşündüm, gerçekten özgürlük nedir? Her istediğini, istediğin anda ve istediğin kadar yapabilmek mi? Gerçekten bunu başarabilen var mı? Mesela gecenin bir vakti çıkmak mı özgürlük yoksa çıkabileceğini bilmek mi asıl özgür hissettiren? Her istediğimi yaptığımda içimdeki bu çatışmadan kurtulabilir miyim? Yoksa hep bi koca "KEŞKE" yle mi yaşar dururum..?
Çok güzel bi cevap buldum da kendime. Bence özgürlük düşünmektir! Hissetmektir! İstemek, çalışmak, okumak... Ucu bucağı olmayan koca özgürlük. Özgürlük sevmek, beni sevmek! En çok ağladığımda, en çok mutluyken, en heyecanlıyken, en pişmanken, canım yanarken... sayamadığım pek çok anda bana destek olan hep benim ve beni sevmek, beni kabullenmek bana özgür hissettiren en güzel duygu.
Albert Camus bu konuda benden daha farklı düşünüyor ama; "Isınmadan ve yiyecekten yoksun olan bir insan için özgürlük; hiçte acelesi olmayan bir lükstür." Ve son olarak "nereye gidersek gidelim, içimizde kendimizle verdiğimiz savaş hep bizimle gelecektir." Bu en zor savaşlardan en az hasarla çıkabilmek ümidiyle...
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.