Ay Işığım | #kitapyorumu
"İnsanın yalnızca iyisi, kötüsü olur; efendisi, kölesi değil."
"Ve kimse, kimseyi sevmek istemez kendinden çok."
İlk kitap olan "Sır Bende"nin ardından ara vermeden ikinci kitap olan "Ay Işığım"a başladım. Soluksuz okuduğum bir seri oldu ve hemen sizlerle yorumumu paylaşmak istiyorum.
Feride'nin kendinden yaşça büyük eşi Şeyh Nafiz Efendi'nin öğrencisi Eşref ile Feride'nin arasındaki imkansız aşkın ardından Şeyh Nafiz Efendi'nin Eşref'e bıraktığı vasiyet mektubunu okuyoruz. Mektupta Feride ve kızına sahip çıkmasını istiyor. Ardından savaş döneminde oldukları için ve Eşref savaşa gitmek zorunda kalıyor. Bu zorlu süreçte Eşref'in yaşadıklarına tanık oluyoruz. İkilinin imkansız aşkının ardından ayrı kalışlarını okumak büyük bir heyecan veriyor okuyuculara. Sevdiğinden uzaklaşıp savaşa giden Eşref'in kalbi ve aklı hep Feride'de olsa da kendisi telgrafçılık ile uğraşıyor.
Okurken adeta yüreğime dokundu bu hikaye. Aşk ve sevginin varlığını bütünüyle hissettirdi ve kitabı okuyup bitirdikten sonra iyi ki okudum diyeceğinize eminim. Tavsiyemdir.
"Gözyaşını silen olmayınca kendi sile sile ağlamamayı öğreniyordu insan. Kendi olmayı değil de güçlü durmayı belliyordu. Yalnızlık nasıl da kalınlaştırıyordu kalbini, yüzünü. Saçını okşayan olmayınca saç telleri bile kalınlaşıyordu insanın."
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.