Toplumcu gerçekçi romanları sevenlere..Edebiyat
ölmeden önce okunması gereken 1001 kitaptan biri #basakile1001okuyoruz grubumuzun Eylül ayı kitabıydı.
Kitap otobiyografik yazar da faşizm sebebiyle sürgün edilmiş ve bu kitabı sürgünde yazmaya başlamış. Carlo Levi doktor , ressam , yazar. Kitapta iste yine aynı şekilde baş karakterimiz bir doktor , İtalya’nın güneyine bir köye sürgün ediliyor. Doktorun ağzından, köy halkının yaşantısını ,batıl inançlarını, sefaletini ve faşizm hakkındaki gözlemlerini okuyoruz. Çok içten çok yalın nesnel bir şekilde devlet eleştirisi yapıyor. Kitabın sonunda ideal devlet nasıl olur nerede durmalıdır gibi kendi fikirlerini ortaya koyduğu kısmı özellikle çok sevdim. İsa’nın bile girmediği bir köy düşünün, yerel halk ve siyasi sürgünler var sadece, o sürgünlere çok iyi bakılıyor. Aslında köylünün de sürgünlerden bir farkı yok. Üretimin sanayinin tarımın olmadığı ama vergilerin bol olduğu bir coğrafya. Kaderlerine terk edilmiş bir durum var , çoğu insan oradan kaçıp Amerika’ya gitmenin peşinde gelenlerde mutsuz. Hikayede ki doktor köylülere bir nevi umut oluyor saflığıyla yardımseverliğiyle. Siyasetin en girmemesi gereken yer olan insan hayatı insan sağlığı bile siyasi emellerin kurbanı olmuş bu köyde. Köylü dinini reddetmiş kiliseye girmiyor batıl inançlarla büyülerle geleneklerini sürdürmeye çalışıyor. Açlık, sefalet , pislik cabası.Yazar bütün bunları o kadar samimi ve tarafsız bir gözle anlatmış ki okurken gerçekten ordaymış gibi hissediyorsunuz. Çoğu yerde ahaaa ben ince Memed okuyorum dedim. Ya da uyandırılmış toprak. Toplumcu gerçekçi metinleri seviyorsanız kesinlikle göz atmanız gerekir, sadece şöyle bir nokta var hikaye olaydan ziyade gözlem odaklı hatta bütün kitap öyle dolayısıyla öyle bir çırpıda okuyabildiğim bir kitap olmadı.
·
601 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.