MağaraEdebiyat
Yaşadığımız bu dünya, kendimizi içine hapsettiğimiz, zincirlerimizin farkında olmadığımız, güya cesaretimizi büyüttüğümüz bir yerse Platon'un alegorisindeki üç kişiden biri olmaya aday aykırı kişi kim olacak? Biz mi? Peki.. Kopardığımız zincirlerimizin bizi fırlattığı dünyaya ne vereceğiz ya da dönüp mağarada kalan diğer iki kişiye?
Saramago bu romanında da yine bilindik tarzıyla hikâyelerle oynuyor. Kapitalist sistemin bir simülasyonu olan ‘Merkez’ bünyesindeki kişileri potasında eritip kendisine muhtaç ediyor. Çevresindeki köyler, gecekondu mahalleleri bir bir yok oluyor. Bununla birlikte insanların mağduriyetleri ve muhtaçlıkları artıyor, sistem kendini doğruluyor. Olay burada başlıyor, tüm mesele bu sistemin içinde mi kalacaksın, dışında mı?Diyebiliriz ki sistemi tanıyıp devam edilemez mi? Kahramanlarımız etmiyorlar. Mağaralarından çıkıyorlar. Biz mağaralarımızı terk etmeye nerede, nasıl cesaret ederiz bilmiyorum fakat önce içimizdekinden şöyle bir kafamızı uzatıp o ışığı görsek olacak sanki, ilk adım o gibi.
Oldukça atmosferik, nefis bir kitap.
Kapitalist sistem eleştirisini böyle doğalında, böyle sert olmayan ve çarpıcı bir üslupla Saramago’dan başkası anlatamazdı.
·
575 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.