Kokuşmuş adalete ithafen çürüyen çağın romanı Çürüme....
Belki de her gün haberlerde duyduğumuz, kenar mahalle diyerek "küçümsediğimiz" sokaklarda yaşanan olayları ana karakterimizin ağzından okumak insanın vicdanını uyandırıyor.
Yaşadığı bir kaza sonucu, zaten çok da mükemmel olmayan ama mütevazı hayatının çürümeye başlamasıyla birlikte "adaleti sağlayan" birime kayıt olan ana karakterimiz Öncü (bu onun birimdeki takma adı) bizlere bu kokuşmuş düzendeki yerini anlatmaya başlıyor. İyi veya kötünün değil de acı ve mutluluğun varlığına inanmaya başlaması için başından çok fazla şey geçmiş olan karakterimiz kendi kendine yaptığı monologlar ile bizlere unuttuğumuz gerçekleri de gösteriyor. Her sayfada bir insanın yavaş yavaş nasıl çürüdüğünü ve aslında çürümeye mahkûm olduğunu hissettirebilen yazarı tebrik ediyorum. Uyuşturucu kullanan bir insanın psikolojisini ve depresyona giren bir beynin yapabileceklerini okura yansıtmak zor olmalı. Okurken birçok yerde buraya nasıl geldik dedim ve bir de baktım ki karakterimiz bile oraya nasıl gittiğini bilmiyor... Onunla birlikte yürüyor, konuşuyor, düşünüyor ve günden güne çürüyoruz... Bizlere yer yer vicdan muhasebesi yaptıran bu kitabı sizlere de tavsiye ediyorum. Dikkat, depresyona girip kendinizi bir çöplükte yaşıyor olarak bulabilirsiniz! :)
Her Ay Okuyanlar Kulübü 
Çürüme 
Emre Timur
Her Ay Okuyanlar Kulübü Çürüme Emre Timur
··
123 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hikayenin içindeymiş gibi hissediyor insan. Sanki o çocuklar, o küçük bebek benim yüzümden öldü. Sanki aç kalan, çöpte yaşayan benmişim gibi hepsini içimde hissettim.
Gökçe Çiçek Çelik
Gönderi Sahibi
Ben de öyle canım o kadar güzel hissettirmiş ki yazar... Aslında bitirince yazmak istediğim çok şey vardı hepsi uçtu aklımdan. :(