Peygamber Efendimiz (s.a.v) sevinince toprağa, üzülünce gökyüzüne bakarmış. Yerde tevâzu gökte ferahlık vardır çünkü.
Bu kitapta da umudun hep toprak olduğunu öğrenmekteyiz. Ah Tolgonay teyze… Bundan sonra nasıl devam etsem bilemedim okuduğum her satır çok üzdü için için ağladım. Tolgonay ve Suvankul ile başlıyor ikisinin birbirine olan muazzam sevgisi ve el ele vererek yaptıkları işler. Her şey çok güzel giderken savaş başlıyor ve her şey çok değişiyor. Ateş düştüğü yeri yakıyor, o savaş Tolgonay teyzenin eşini ve üç oğlunu alıyor oğullarından biri evliydi ve eşi perişan oluyor. Tolgonay teyze ile gelini Aliman birbirine tutunarak sürdürüyorlar yaşamlarını acılarını içlerine gömüp hayatta kalma çabasını veriyorlar, onca acı ayrılıklardan sonra yoksulluk hayatta kalma mücadelesi başlıyor. Tolgonay teyze tüm tesellisini toprak anada buluyor ve ona bağladığı umutla ayağı daha sert daha güçlü bir şekilde basıyor yere.
Bir kadın ki hem eş hem ana hem baba.. Hayatın tüm acımasızlıklarına rağmen ayakta güçlükle durup kendini de etrafını da iyileştirir. İçindeki acıları anlatılamaz, yürek dayanmaz ama olsundu çevresi iyi olsun o her şeyin üstesinden gelirdi. Tüm kadınlarımız öyle değil mi geçmişten bugüne genç, yaşlı, bekar, evli, dul hepsi acılarıyla bile ayakta duruyor ve evet acı güçlendirir…
Okumanızı tavsiye ediyorum çok güzel bir kitap gerçekten.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.