Kitap on üç hikayeden oluşmaktadır. Hikayeler genellikle Maupassant Tarzı ile yazılmıştır. Dili sade açık ve anlaşılırdır. Edebiyatta "Her dönem kendi hikayesini yazdırır." diye bir düşünce vardır en güzel örneği de sanırım bu hikâyeler olmuş. 1943 yılında yayınladığı eserinde Sebahattin Ali dönemin sorunlarını, toplumun kafa yapısını bizzat bize yansıtmıştır. Kitabı okurken hep şunu düşündüm: Biz bu sorunların yüzde kaçını aştık şuan. Üzülerek söylemek istiyorum ki bu rakam çok düşük kendimce. Sadece "Hasanboğoldu" hikayesi için bile okunabilir bu kitap. Kişi-kişi, kişi-toplum ve kişi-mekan çatışmaları oldukça fazla. "Bu gönül işleri bu kadar zor olmasa keşke." diye demeden edemedim bu hikâyede. Yaşamak ve yaşatmak bu kadar zor olmamalı zannımca.
İyi okumalar dilerim.
·
123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.