Bazı metinler vardır insanı duygudan duyguya sürükler.Ezilenler öyle bir kitap.
Necib Mahfuz 'un ilk okuduğum eseri Ezilenler
Anne -babası bilinmeyen bir bebeğin hikayesi ile başlıyor roman.Belirli bir zaman dilimi vererek göstermeksizin tekkeye bırakılan adı dahi konulmayan bir bebek ....Onu tesadüfen bulan manevi baba(El-Afra) ve ona sevgi ile bakan manevi anne(sakine) ve de Aşur...
Necip Mahfuz bu hikayenin ilk bölümünde "her kim ki yıkıcı bir günah işler o günahın vebalini tüm zurriyeti taşır" hadisi Şerif 'ni yansıtıyor....
İkinci bölümde ise insan olmanın tüm eksiklikleriyle birlikte kendimize yaptığımız eziyetleri ince ince resmediyor.
İnsan olmak zor;aynı zamanda kolay.İnsan olmak güzel ve de çirkin ...sabır ister ve huysuzluk.benlik ister aynı zamanda bencillik....Sen hangi duyguyu taşırsan taşı zıttı da beraberinde gelir.Senin içindedir...
İktidar da huzurda sendedir.
Yani bu kitabı okurken kendinizden hem nefret edip;hem kendinizi sevebiliyorsunuz.
İlk başta ben ne okuyorum sorusunu sorabilirsiniz kendinize ama kitap ilerledikçe hem olay örüntüsüne hem de yazım şekline alışılıyor. Karakterler fazla bunun için not tutulmalı belki... Hem edebiyat, hem siyaset hem felsefe okumayı seviyorsanız okuyun mutlaka.....
Çevirmen Volkan Atmaca'ya çok teşekkürler. Farsça ve Arapçayı felsefeyi de harmanlayıp olabildiğince sadeleştirip bu romana yansıttığı için.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.