Her ayrıntısından çeşitli anlamlar çıkarılabilen ve bakış açısının aslında tamamen algı etrafında şekillendiğini de ufaktan hatırlatan bir hikaye. İntiharın eşiğindeki insanların, sebepleri yetersiz olmasına rağmen büyük bir kararlılıkla ölüme yürümesi de algılama yetimizin tüm hayatımızı ne ölçüde etkilediğini bence ciddi anlamda vurguluyor. Bakıldığında oldukça ütopik seviyede bir pozitifliğe sahip olan Alan da zıt bir algıyı temsil ediyor. Karanlığı aslında kendi aydınlıkları olarak gören bir aile var burada. Bu durumun doğal ve olması gereken seyrinde yaşandığına ise oldukça eminler. Tabii psikanaliz açısından biraz absürt bir yaklaşım çünkü problemi bu denli normalleştirip ölüm sempatisi içinde yaşayan insanların aynı zamanda dünyevi düzenlerini devam ettirme çabalarının olması mümkün müdür bilemiyorum. Üstelik verilen (veya okuyucunun kendi algısında bağlı olarak aldığı) mesajlar ciddi anlamda etkileyici. Üslup bu düşünce ağırlığına rağmen oldukça da sade. Bu nedenle düşünceleri fark etmek ve yorumlamak bir nebze daha mümkünleşiyor.
·
556 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.