Elie wieselin gece kitabını okumaya başladım. Kitap tam tamına 174 sayfaydı. Yazarın dilinin hafif olduğunu düşünüp hızlıca kitabin sayfalarını çevirmeye başladım. Tam kampa gönderilen aileyi 2 ye ayırdıkları kısımda afalladim ve duraksadim. "Ya bunları ben yasasaydim" dedim kendime. Empati ve sakinlikle okumaya başladım. Bu sefer kitap asla ilerlemiyordu. Bu gerçek yaşam hikayesinde insanlara yapılan zulum insana bunaltıcı,yorucu geliyordu.
Bu kitabı okuyan herkes bunlari hisseder. Savaştan nefret eder, ayrimlara karşı olur. İnsanlik şimdiye kadar yapmış olduğu tüm kötü şeylerle yuzlesmeli ve tekrar etmemeli. 2 dünya savaşı görmüş olan insanlık nasıl tekrar savasabilir ki ???