Öncelikle kitabın dilinden ve akışından bahsetmek istiyorum: Yazarın sık sık bilinç akışı tekniğine başvuruşuyla alışık olduğumuz yazı tipinden bir miktar uzaktı. Ancak bundan kastım okuma sürecinin zorlaşması falan değil. Alışık olmadığım bir dil de olsa çok rahat ve keyif alarak okudum. Sayfa sayısı olarak küçük hacimli bir kitap ancak altını çizdiğim onlarca cümle var. Her birinde ya kendimi buldum ya da başkalarında bizzat şahit olduklarımı. Okuduğum kitaplarda karakterlerin düşünceleri arasında dalmayı çok severim. Karakteri daha gerçekçi bir şekilde tanımış hissederim böylece. Bu yüzden ekstra bir okuyuş zevki de aldım doğrusu. Kitabın yazım özellikleri bir yana karakter hakkındaki bazı yorumlamalarımı da paylaşmak istiyorum.
Dünya gerçekten de ince düşünceli insanlar için bir işkence mahalli... Kitapta geçen ve bizlerin de okudukça düşünce kıvrımlarından geçtiğimiz karakter olan Ayhan; tam da böyle ince düşünceli, kibar ve beyefendi bir kişilik olarak aktarılıyor. Bu noktada diğer incelemelere göz attığım kadarıyla diğer okuyuculardan ayrılıyorum sanırım. Ayhan pek de sevdiğim ve bağrıma bastığım bir karakter olmadı. Ayhan, satırlarda sahte gülümsemelerden haz etmediğini belirtmişti. Sorguladım. Kafasının içinde insanlara verdiği hükümler, yargılamalar, sevgisizliklere rağmen sergilediği kibarlık da sahte değil miydi? Ayhan'ın lafzi bir inceliğe sahip olduğunu düşündüm, hissî değil. Yalnız bir karakterdi evet ama anlamlandıramadığım bir yalnızlık... Yalnızlığı isteyen bir insan neden yalnızlıktan dem vursun? Yalnızlığı sevmeyen bir insan neden insanlardan uzak dursun? Çekingen bir karakter oluşu cevap oluyor bu soruma. Ancak çekingenlikten çıkış çaba ister. Anladığım kadarıyla yalnızlık hoşuna gitmiyor, ama lafta söylenmek dışında da kurtulmak için bir çaba göstermiyor. "Siz bizi anlayamazsınız" diyor sık sık, "çünkü bizi tanımıyorsunuz." diye de devam ediyor. Ama aynı zamanda kendini tanımak için çabalayanlara da kayıtsız kalıyor.
Ayhan şahsından nefret eden bir karakter fikrimce. Yapım gereği kendini sevemeyen insanları sevemiyorum. İçten içe insanlardan nefret etmesine rağmen sözde kibarlık yapanları sevemiyorum. Herkesi kendinden uzaklaştırıp yalnızlıktan dem vuranları sevemiyorum. "Bundan hoşlandım" veyahut "Bu hiç hoş değil" gibi hislerini kimseye söylemeyip anlaşılmayı hayal edenleri sevemiyorum. İçiyle dışı birbirinden kilometrelerce uzak insanları hiç sevemiyorum. Ayhan'ı sevemiyorum.
Ayhan'a satırlarca öfkemi kustum ancak sayfalarca anlatamadığımın dışavurumu bu, kusura bakmayın. Yine de bu öfkem sizi kitabı okumaktan vazgeçirmesin. Her şeye rağmem okumak keyifli ve güzeldi. Psikoloji alanında daha bilgili olmayı ve Ayhan'ı profesyonel bir bakış açısıyla değerlendirebilmeyi çok isterdim. Kitabı ise okumak isteyenlere severek önerebilirim.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.