Zeynep Kaya
@zezecam
Hayat işte. İnsanlar geliyor, geçiyor, ölüyor. Bir gün her şey bitiyor ve biz ancak pişmanlıklar ile kalıyoruz.
Öğrenci
Ankara Hukuk
99 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Öfkesi bile saygıdan söz alan bir insan mucizesinden söz ediyorum; yazmaktan ve okumaktan.
Sayfa 39
Dört yıl. Dört gökyüzü yılı.
Dört toprak yılı. Dört yara yılı.
Zaman ne ki... Sen aşksın.
Ben yaşıyorum. Dünya yüzün.
Bütün sesler sesinin sabahı.
Sayfa 41
İki güzel çocuğumuz var. Büyüyen herkes gibi çok uzaklarda ikisi de. İnsan sadece sesiyle sevmeyi öğreniyor.
Sayfa 31
Neredeyse hiç dışarı çıkmıyoruz. Bizi sokağa çıkaracak bir heyecanımız kalmadı. Dünya gittikçe büyüyen bir tedirginliğe dönüştü. Belki de yaşama korkusu. Aslına bakarsanız korkudan öte bir durum. Vazgeçme. Kabullenme. Kimsenin görmediği bir kırılma. Sessiz bir üşüme.
Sayfa 30
İnsan bütün hayatını, sonunda yalnız kalmak için yaşıyor sanırım.
Sayfa 36