Zeynep Kaya
@zezecam
Hayat işte. İnsanlar geliyor, geçiyor, ölüyor. Bir gün her şey bitiyor ve biz ancak pişmanlıklar ile kalıyoruz.
Öğrenci
Ankara Hukuk
99 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Yazar kitapta 2. Dünya Savaşı döneminde Nazi Almanyasına karşı koymayı hedef edinmiş bir direniş ekibinde bizzat yer alma fırsatı bulan Bakü, namı diğer İsyan Kitabdar'ın ailesinin geçmişinden başlayarak nasıl bir evde doğduğunu, büyüdüğünü ve daha sonra babasının bizzat içine aşılamaya çalıştığı o aktivist ruhu ne kadar reddetse de kendini bir direniş grubunun içinde bulmasını ve en sonunda ise savaş sonrası süreçte yaşadıklarını son derece akıcı bir üslupla ele alıyor. "Son derece akıcı bir üslup" tabirimi özellikle ikinci kez belirtmek istiyorum zira zaten 180 küsur sayfa ile çok da hacimli olmayan bu kitabı tek oturuşta bitirdim. Özellikle direniş dönemlerini, o aktivist hareketlenmeler ekstra ilgimi çekmiş olacak ki daha bir heyecanla okudum.
Karakterler ya da yazar olarak mı adlandırmalıyım bilemiyorum ancak hem dini hem de milli inançlarım yönünde fikrî anlamda çatıştığım ve ters düştüğüm birçok düşünce de vardı doğrusu. Yine de kitabı okumaya yönelik bir rahatsızlık hissetmeme sebep olmadılar. Çünkü okurken tüm bunları göz önünde bulundurarak aslında karakter adına çeşitli yorumlamalar yapıyor ve kendi fikrimce bir mânâyı çıkartmakta zorlanmıyordum.
Kitabı okurken kimyonlu mercimek çorbası sahnesinde İsyan'ın o gurbetçi yanını ve içinde hissettiği, kendisi gibi biri tarafından şefkatle sarmalanma ihtiyacını nedense tam kalbimin içinde hissedip son derece duygulanarak okudum. Duygusal anıma da denk gelmiş olabilir tabi :)
Direniş dönemlerini okurken ekstra zevk aldığımı belirtmiştim. Benzer düşüncelere sahip insanların bir halka etrafında buluşup çeşitli görev paylaşımlarıyla düşüncelerini savunması ve tavırlarını ortaya koyması gerçekte veya kitaplarda, beni her zaman heyecanlandıran şeyler olmuştur. Savundukları düşünceyi destekleyip desteklememem bir yana,
Reklam
Öncelikle kitabın dilinden ve akışından bahsetmek istiyorum: Yazarın sık sık bilinç akışı tekniğine başvuruşuyla alışık olduğumuz yazı tipinden bir miktar uzaktı. Ancak bundan kastım okuma sürecinin zorlaşması falan değil. Alışık olmadığım bir dil de olsa çok rahat ve keyif alarak okudum. Sayfa sayısı olarak küçük hacimli bir kitap ancak altını çizdiğim onlarca cümle var. Her birinde ya kendimi buldum ya da başkalarında bizzat şahit olduklarımı. Okuduğum kitaplarda karakterlerin düşünceleri arasında dalmayı çok severim. Karakteri daha gerçekçi bir şekilde tanımış hissederim böylece. Bu yüzden ekstra bir okuyuş zevki de aldım doğrusu. Kitabın yazım özellikleri bir yana karakter hakkındaki bazı yorumlamalarımı da paylaşmak istiyorum.
Dünya gerçekten de ince düşünceli insanlar için bir işkence mahalli... Kitapta geçen ve bizlerin de okudukça düşünce kıvrımlarından geçtiğimiz karakter olan Ayhan; tam da böyle ince düşünceli, kibar ve beyefendi bir kişilik olarak aktarılıyor. Bu noktada diğer incelemelere göz attığım kadarıyla diğer okuyuculardan ayrılıyorum sanırım. Ayhan pek de sevdiğim ve bağrıma bastığım bir karakter olmadı. Ayhan, satırlarda sahte gülümsemelerden haz etmediğini belirtmişti. Sorguladım. Kafasının içinde insanlara verdiği hükümler, yargılamalar, sevgisizliklere rağmen sergilediği kibarlık da sahte değil miydi? Ayhan'ın lafzi bir inceliğe sahip olduğunu düşündüm, hissî değil. Yalnız bir karakterdi evet ama anlamlandıramadığım bir yalnızlık... Yalnızlığı isteyen bir insan neden yalnızlıktan dem vursun? Yalnızlığı sevmeyen bir insan neden insanlardan uzak dursun? Çekingen bir karakter oluşu cevap oluyor bu soruma. Ancak çekingenlikten çıkış çaba ister. Anladığım kadarıyla yalnızlık hoşuna gitmiyor, ama lafta söylenmek dışında da kurtulmak için bir çaba
Küçüklüğümden bu yana Stüdyo Ghibli'nin yapımını üstlendiği Yürüyen Şato filmi konfor alanlarımdan biriydi. Ne zaman canım sıkılsa her seferinde ayrı bir zevk alarak açar izlerdim. Filme olan hayranlığımdan kaynaklı kitaplarını da alıp okumayı sık sık düşünüyordum, şimdiye nasip oldu. Öncelikle belirtmeliyim ki kitapta filme oranla çok daha detaylı ve karmaşık bir olay örgüsü var. Filmde göremediğimiz birçok detayı kitapta yakalayabiliriyoruz. Bu yanıyla kitap ekstra hoşuma gitti. Sık sık Howl ve Sophie'nin didiştikleri komik diyalogları okumak gerçekten çok eğlenceliydi. Yazarın kalemi ise gayet akıcı ve keyifliydi. Ben çok severek okudum, okumayı isteyenlere ise zevkle önerebilirim. :)
Merve Özcan'ın ilk kitabından bu yana her bir kitabını basılır basılmaz alıp okumak gibi bir alışkanlığım var. Yazarın hem şahsına hem de yazdıklarına yönelik öyle büyük bir sevgi ve hayranlığa sahibim ki.
Bu kitabına gelecek olursak her eserinde nasıl farklı bir evren farklı bir karakterler silsilesi kurabiliyor hayranlıkla karışık bir şaşkınlığa sahip olmama sebep olacak şekilde yine yeni yeniden yepyeni bir hikayede buluyoruz kendimizi. Kitapta işgal altındaki topraklara değinip yazarın zihninde kurduğu bir evrende işgal altında olan Gecegüzü topraklarındaki uyanışı konu ediniyor. Her bir karakteri ayrı kalbime işleyen ayrı ayrı sevdiğim ve takdir ettiğim insanlardı ki buradan sevgili Yüzbaşı Yahya, namı diğer Karabasan'a ve elindeki imkanları elinden geldiğince davasında kullanmaya çabalayan biricik Leyla'ya sevgilerimi göndermek istiyorum.
Yazar kitapta işgal altında olan topraklarda dininden, kökeninden insanların nasıl uzaklaştırıldığını, ne acılar çektiğini ve işgalci devletlerin sözde "yardım" hareketleriyle ülkeleri nasıl da acı ve gözyaşına boğduğunu anlatıyor. Ve biz tüm bu acılara karakterler kimisi yalnız başına kurduğu intikam planlarıyla kimisi düşman içine sızarak kurduğu detaylı planlarıyla nasıl baş kaldırıyor nefes kesici bir olay örgüsüyle okuyoruz. Tüm bu zulüm, acı ve gözyaşının içinde bir gül goncası gibi filizlenen nahif bir aşkın hikayesine de şahit oluyoruz.
Dilinden de ayrıca bahsedek olursam aşinası olduğum Merve Özcan'ın kalemine yani akıcı bir üsluba, özenle seçilmiş kelimelere ve ince elenip sık dokunarak kurulmuş tasvirlere, cümlelere sahipti.
Yazar kitaba "Doğu Türkistan, Filistin, Arakan, Çeçenistan, Bosna, Suriye ve zulmün ulaştığı daha nice coğrafyaların anısına..." şeklindeki ithafıyla başlıyor. Bizler için de kitabı okudukça
Nurullah Genç'i Yağmur kitabı ile tanıdım Yağmur kitabındaki şiirleriyle benimsedim. Bu da şairden okuduğum ikinci şiir kitabıydı. Nurullah Genç'in dizelerinde insanın kendini bulduğu noktalar, bizzat kendi hislerini fısıldadığı sırlar var sanki. Ne zaman okusam tanıdık bir anının hissini yaşıyorum kalbimde. Teker teker şairin tüm eserlerini bir araya toplamayı çok isterim. Bu kitabının içindeki şiirlerden Suküt'ı Hayal, Yakar Top, Gerilim Mısraları ve Rustika ayrı bir dokundu kalbime. Mesude'nin Ölümüne Muammalı Bir Ağıt şiiri ise benim için tanıdık olmayan ancak sanki yaşamışım gibi kalbimin ta içine yerleşen bir hüznü tattırdı. Gözlerim dolu dolu tekrar tekrar okudum şiiri. Nurullah Genç'in sadece bu kitabını değil bütün eserlerini gözüm kapalı önerebileceğime inanıyorum.
Reklam