Ataerkinin Deliliğin Eşiğine Sürüklediği Kadınlar
Tess, 19.yy’da Thomas Hardy’nin kaleminden çıkmış bir kitap. Konusu da oldukça sıradan. Bizim Yeşilçam filmleri tadında. Ancak kitabın bir bölümünün de başlığında belirtildiği gibi “Bedeli yine kadın ödüyor”. Ataerkinin namus kavramının sadece kadın üzerinde geçerli olduğunu eserde çok iyi bir şekilde analiz edebiliyorsunuz.
Kitap boyunca sürekli dile gelen “günah” ve “ahlak” kavramları var. Peki günah ve ahlak nedir? Bir kadın ve erkek arasındaki ilişkide kadın neden “şeytani” bir varlık olarak adlandırılır? Bu ataerkinin kendi savunma biçimi midir? Bu soruların cevabını kitabı okurken tek tek veriyorsunuz aslında. Tess, tipik bir Viktorya dönemi kadını gibi zaman zaman saflığıyla sizi sinir etse de (kitabın bir erkek yazar elinden çıkmasının izleri bunlar belki de) onun yaşadığı trajik olaylar karşısında bu duygu empatiye dönüşüyor.
Melekvari bir edayla anlatılan Tess, kitap boyunca hayatındaki erkeklerden çekiyor. Sevdiği adam bile ona yeri geliyor sırt çeviriyor. Bir nevi ataerkinin “namuslu” ve “temiz” kavramlarının sözlükteki karşılığı olamadığınızda cezalandırılıyorsunuz. Toplum sizi ötekileştiriyor. Kendi anneniz bile. Bu durumda kendinizi Tess’in yerine koyduğunuzda katarsis yaşamamanız elde değil.
Dönemin şartlarında mücadelesini en iyi şekilde gerçekleştiren Tess de belki zamanındaki çoğu kadın gibi deliliğin eşinde bir sonla bitiriyor hikayesini. Delilik, ataerkil bir düzende bir kaçış mekanizması ve direnişidir kadınların. Bugün bile kadınların kendilerinden beklenen birtakım “görevleri” yapmadığında insanlar tarafından nasıl kolay bir şekilde “deli bu kadın” yaftası yediğini gözlemleyebilirsiniz. Ya da bir kadını yaşadığı baskıdan dolayı psikolojik bir hastalığın pençesinde debelenirken. Dönem değişse de bazı şeyler sanırım hep aynı kalıyor. Bedeli kadın ödüyor.
·
1 +1'leme
·200 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.