Bu kitap savaşın soğuk yüzünü gösteriyor. Tecavüz şeklinde işkenceye uğrayanların sessiz çığlıkları Leyla örneği üzerinden anlatılmış.
Bu kitap yıllar önce elime geçmiş ve tavsiye üzerine okumaya başlamıştım. Ancak savaşı yaşamış olduğu halde Leyla’nın büyükanne-büyükbabasının evini terk edip pek de tanımadığı uzaktan akraba bir kadının evine gitmesini -ki dedesi izin vermediği halde- büyük bir yanlış olarak görmüş ve kitaba devam edememiştim. Sonuçta 16 yaşındaydı çok küçük değildi. Değişiklik olsun diye hiç gidilir miydi? Yakınlarından uzaklaşılacak zaman mıydı? Zaten annesinin yanında değil vs düşüncelerle devam edemediğim kitap sonra beni meraklandırdı. Başına iyi şeyler gelmeyeceği belliydi ve yıllar sonra -şimdi- kitabı tekrar okuma fırsatı buldum.
Başına gelenler büyük işkenceler… genç bir kız için çok çok ağır şeyler… okuyan hassas yürekleri hasta edebilir
Şu anda bile bu işkenceleri yaşayanları düşünüyorsunuz. Arakanda, d.Trkstanda ve savaş olan her yerde…
Bosnalı kız sırp ordusunun elinde. Ordan oraya derken Sırp polislerden sonra sırp mutfağına geçiyor. ve sırp mutfağından biri onun kurtarıcısı oluyor.
Bu kitap çok önemli bir şeyi öğretiyor. Bir anne çocuğu kendisinden çoook uzakta da olsa ona dokunabilirmiş. Annenin pes etmemesi, umudunu kaybetmemesi, hep birşeyler yapması… evlat bunu hissediyor. O yüzden anneler evlatlarını hep desteklemeli. Annenin evlada yaptıkları hiç boş değil. Leyla’nın o cehennemden yaşayarak çıkabilmesi, annesini hissetmesine bağlıydı. Annelik ne kadar önemli… kitap bunu vurgulamış.
Kitapta müslümanlara haksızlık edildiğini düşünüyorum. Sırp mutfağında Leyla’nın kurtarıcısının adının ratko olarak geçmesi bile bunun göstergesi. (Kitapta isimler değiştirilmiştir diye belirtiliyor) neden başka bir isim değil de ratko? O komutanın savaş suçundan ömür boyu hapis cezasına çarptırıldığını biliyoruz.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.