Hikayenin sonlarına doğru Bay Hyde ile aynı kişi olduğunu öğrendiğimiz saygın ve iyiliksever Doktor Jekyll'in, çirkin ve habis bir kişilik olan Bay Hyde'a dönüşümünün aslında yalnızca görünüşten ibaret olduğunu, karakterin yetişkinlik döneminde bunun ayrımına vardığını "Bu dünyada nereden nereye geldiğimi enine boyuna tartmaya başladığımda, kendimi çoktan iki yönlü bir hayatın pençesine düşmüş buluyordum" sözünden anlayabiliyoruz. Aslında insanın özünün bu olduğunu, doğası gereği iyinin ve kötünün içimizde var olup daima savaş halinde olduğunu ve kendimizi kötü olana kaptırdığımız zaman yıkıma uğrayacağımızı, ancak iyi halimize de tutunamayacağımızı çok çarpıcı bir şekilde hikayeleştirmiş.
Kitabın çoğu yerinde iyi ve kötü tanımlarının doğal sonucu olarak dini ögelere rastlıyoruz ancak bu konunun üzerine fazla gidilmeyip küçük atıflarla geçilmiş. Sanırım bunda karakterin bilinçli farkındalık sahibi oluşu ve bu ikilikten şikayetçi olmayışı etkili olmuş. Şeytani taraf olan Hyde, doktorun inançlı tarafını bertaraf edip onu büsbütün kuşatmak için dini değerlerine sövgüler yağdırıyor ama bu girişimlerin çok katı, ısrarcı ve caydırma maksatlı olmadığını konunun yüzeysel geçilmesinden anlayabiliriz. Çünkü Hyde'ın her şeye rağmen nispeten uysal bir kötü olduğunu ve doktorun savaşının aslında kendisiyle olduğunu hikayenin bütünü gözümüze sokuyor. Hatta satır aralarında kötü tarafın sıklıkla "başka türlü olabilirdi" serzenişlerinde bulunduğuna ve iyi tarafla nefret birliği yaptığına bile şahitlik ediyoruz. Bu kavga nihayete ermez diye düşünürken hikaye sonlu bir şekilde bitiyor