Ama kızmıyorum. Çünkü gökyüzüne tırmanamazsın.Bilim-Kurgu
Allah'ım muhteşemdi. Beklentilerimi -ki sizi temin ederim, epeyce fazlalardı- çokça karşıladı.
Maya, her zamankinden de fazla acıyla karşı karşıya. Dora'nın sonunda öğrendiği aman vermez gerçekle yüzleşmek zorunda. İsis'in zihnindekilerin son umudu, bizim küçük Amelya Efnan'ımızın ta kendisi.
Acıdan güç alan bu talihsiz kızı, istemediği kadar güç bekliyor.
Kitap beni umutsuzluğun dibiyle tanıştırdı. Bu yolculuk,yalnızca neredeyse bir hafta sürmesine rağmen bana yıllarca gibi geliyor, karakterlerin hepsi elimde büyümüş gibi hissediyorum. Maya'yla gurur duyuyorum mesela. Kumral'la umut ediyorum. Onlarla birlikte ayağa kalkıyorum. Tekrar düşüyorum. Kelimenin tam anlamıyla dibi boyluyorum.
Ve gökyüzündeki gün ışığıyla yeniden ve yeniden tanışıyorum.
Ben ilk defa böyle bir seriyle karşılaştım. Eşi benzeri yok. Ağladım da ağladım. Güldüğümde bile sonunda kavuştular diye tekrar ağladım. Karakterler içime işledi. Küçük bir kızla tanıştım. Kalkan ve tekrar kalkan. İçine düştüğü çukurda dizindeki yaralarla gökyüzüne umutla bakan bir gece saçlı kızla tanıştım. Küçük kız büyüdü. Sevmeyi öğrendi. Kendisinin bile çıkamayacağı çukurlara onunla beraber düşen biriyle tanıştı. Birlikte kalktılar bu sefer. İçine düştükleri imkânsızlıklarla birlikte yaşama tutunmayı öğrendiler.
Fetih ve Amelya el ele kafamın içinde. Kalplerinde yer edindikleri bütün insanlara dönüp el sallıyorlar. Maya'nın kocaman siyah gözlerinden birkaç damla yaş düşüyor. Kumral'ın gamzeleri bize göz kırpıyor.
YİNE DE HER ŞEYE RAĞMEN BURADAYDIK,YAŞADIK VE HAYATTA KALDIK.
Parla Kabal.
Gökyüzünü görebileceğin yerlerde dolaş.
N. G. Kabal
N. G. Kabal·
826 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
