Sadrımdan taşıp rûhuma nüfuz eden incecik sızıma dokunup dokunup durdum 79 sayfa boyunca. Claire Keegan zaten cevabını vermekte çok güçlük çektiğim soruyu nefis biçimde irdeletti: "Yuva nedir? Doğduğun yer her zaman senin sığınağın mıdır?" Yere oturup ayaklarıma kapanacak "gidecek hiçbir yerim bile yok," diyerek zırladığım günlerim film şeridi gibi aktı. Yaş aldıkça daha da hassaslaştığımın farkındayım, Yusufsuz kaldığım kuyuda içime akıttığım sular, fırsatını bulduğu anda bana ihanet edip sızmaya başlıyor. Ah, yara bere alınarak büyüyen çocukların gözündeki o nemin gittiğini hiçbir zaman göremezsiniz! Claire de onurlu bir duruşla eserde de göstermedi zaten. Alt metinleri çok güçlü, esasında her birine temas etmek isterdim: yoksulluk, kırsal kesimin adap sorunları, aşağılık kapitalizmin, sevgiden evvel parayı benimsetmesi; her daim hayatımızda olan patavatsız insanlar, bağrımıza düşen közü vicdanımızdan dolayı her zaman ortadan kaldıramamamız...
"Oscar Wilde" ile İrlanda edebiyatını tanımıştım "Keegan" ile yakın kadrajıma alıyorum, çoğu incelemelerde; "incecik kitap, duyguyu hissedemedim," tarzında yazılar okudum, konu herkese göre değil zaten küflü yarası olanlar için sayfanın bir önemi yoktu. Hatta kitabı beğenmeyenlerin kendi açımdan şanslı kulvarda olduğunu söylemekten çekinmeyeceğim. Yaram var yaram var diye bağırmadı tüy gibi dokunup gitti yazar. Bekarken de evliyken de ailenin okuyup üzerine bol bol tartışması lazım. Hiçbir evde çocuklar yalnızlığından dünyaya bakmasın istiyorum. Dünyayla araya girilen o buzlu cam, kuvvetlice parçalansın istiyorum. Bir sıcak kucağın yapamayacağı hiçbir şey yoktur demek istiyorum. Evlat her ailenin olması gereken şeyi değildir, Allah'ın bir nimetidir kıymetini bilirsen. Ayazın cirit attığı fakirhanede çocuklar huzurla ahbap olursa yedikleri kuru ekmek gözüne batmaz ama boşluğun içinde gözü görüp de bakmayan ailenin yanında büyüyen, sıcak odasında nabzının ayazında kahrolur. Ey çocuğum! Ben; mutlu yuvada büyüyen çocukların gözündeki tebessümde öldüm, seni orada yeşerteceğim inşaallah.
Mütercim Behlül Dündar Bey'e de hürmetlerimi sunarım, tıpkı Pascual Duarte ve Ailesi'nde Arif Alev Güçlü'nün çevirisinde olduğu gibi devamlı Türk edebiyatından bir eser okuyorum gibi hissettim. Dokunaklı kitapların rûhumu kanırtmasını seviyorum. Ay ışığının kırıklarını hiç unutmayanlara, iyi okumalar!
··
412 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Zaman zaman çatlarız, içimize ışık girsin diye. Mihri yine tek sözle dokunmuş kalbe..
Sığıntı kuşları ne çokmuş değil mi abla?..
uçuşan bir kağıt parçası
Gönderi Sahibi
Kelimeler bazısı tüyden bazısı demir kitaplar, sığıntı kuşlarının birleşim yeridir. Keşke kendine bile üreyemeyen bu kuşun nesli tükense. Kimse bilmese bu kuşun ıssızlığını.
Kalemine sağlık güzellik, kitabı merak ettim okuyacağım inşallah. Değindiğin konular çok mühim 🤞
