“Sen bana bakma,
Ben senin baktığın yönde olurum.”
“Gülüş bir yanaşımdır bir öbür bir kişiye
Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye
Anılarından kale yapıp sığınsa bile
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.”
Özdemir Asaf’ın okuduğum ilk kitabı oldu Lavinia. Her şiiri ayrı etkiledi beni. Altını çizmek istediğim çok fazla yer oldu kitap boyunca, kendimi durdurmasam bütün kitabı çizerdim belki de. Aşkı o kadar güzel anlatmış ki şiirlerini tanımlayacak doğru sıfatları bulamıyor insan. En saf, en duru haliyle vardı şiirlerinde aşk, en güzel haliyle, aşık olmuş ya da olmamış herkesin aşkı hissedebileceği haliyle… Şiirlerindeki o duyguyu bana da hissettirmeyi çok iyi başardı, beni derinden etkiledi diyebilirim. Durup boşluğu izlettirdi bana şiirleri, tekrar tekrar okutturdular bana kendilerini. Kitabı yavaş bir şekilde okumak istiyordum aslında ama elimden bırakamadım, bir çırpıda bitiverdi. Kitapla alakalı tek pişmanlığım okuyup bitirmiş olmam sanırım. Dönüp dönüp tekrar okunulacak, hatta belki de başucu kitabı olacak bir kitap benim için.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.