Orta yaşlardaki bir tiyatro eleştirmeni olan Bergljot'un ağzından okuyoruz Miras'ın hikayesini. Bergljot, romandaki dört kardeşten biri. Bu bahsedilen miras ise anne ve babasının sahip olduğu iki kulübenin diğer iki kız kardeşe bırakılması. Tabi hikaye bir mirastan çok daha fazlası. Özellikle Bergjlot için.
Ne yalan söyleyeyim başta kitap çok tekrar ediyormuş gibi geldi ama sonradan yazarın bunu bilinçli yaptığını düşündüm. Bergljot'un psikolojisini daha iyi özümsememiz için. Bana göre başından itibaren tahmin ediliyordu zaten ki yazar da bunu istemiş diye düşünüyorum. Karakter tam olarak söylemese de anlıyor okuyucu. Ama bir kırılma yeri vardı ki kitapta, ne kadar bilsem de yine de darbe yemiş gibi oldum.
*Spoiler* Bergljot'u, aileden kimsenin anlamamasını ya da anlamak istememesini çok güzel bir şekilde anlatmış yazar. Babanın -esas suçlu- kızını nasıl uzaklaştırdığını, annenin kızını kendi çıkarları için kullanmak istemesini, iki kız kardeşinden birinin umurunda olmayıp diğerinin ise sırf kendi iyilik timsali gözüksün diye onu anlıyor gibi gözükmesini. Bu iki kız kardeş, çocuklukta kaldın dedikleri ablasından bile daha çocuk olduklarının farkında değiller. En çok da Bergljot'un söylediği şeyi uydurduğunu düşünmeleri ki eğer cidden öyle düşünüyorlarsa neden mirası bu kadar olay ediyorlar? Çünkü doğru olduğunu biliyorlar ve içten içe vicdan azabı duyuyorlar.
İncelememin sonları bir tür iç döküşe döndü, farkındayım ama elimde değildi o kadar içerledim ki o hallerini kız kardeşlerin. Kitaba girip boğasım geldi. Sözün özü çok iyi bir romandı, hâlâ okumadıysanız alın okuyun derim. Şimdi mevsimi de geliyor tam zamanı.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.