<Spoiler içerir>
Ben Siddharta'nın hayatını insan yaşamına benzettim biraz da. Hepimizin aslında deneyimlediği düşüncelerden bahsediliyor kitapta. Ancak günlük hayatın karmaşası içinde bizim bu derin düşüncelerimiz hayatı ve yaşamı anlamaya çalışmamız sönüp gidiyor sanki hiç düşünülmemiş gibi . Kitapta bizim sönen düşüncelerimiz Siddharta'nın sönmemiş aksine harlanmış düşünceleri oluyor. Siddharta'nın hayatı merak ederek evinden ayrılmak istemesini insanın dünyaya gelişine benzettim. Aynı yeni doğmuş bir bebek gibi dış dünyayı bilmiyor ve insanın yaradılışına uygun şekilde sadece merak ediyor. Ancak yolda ona destek olacak arkadaşı var ve ben bu arkadaşı ebeveynlerimize benzetiyorum. Yolun az olsa da bir kısmında bize destek oluyorlar. Belli bir süre sonra ebeveynlerimizden ayrılıyoruz ve farklı arayışlar içine giriyoruz. Siddharta'nın yolda Kamala ile tanımasını da ergenliğe giriş olarak algılıyorum. Daha önce hiç bir kadınla birlikte olmamış çocuk Siddharta gelişiyor ve cinsel arayış içine giriyor tıpkı ergenlik gibi. Ve bu uğurda bir çok şey deneyimliyor. Çocukluğun masumluğundan çıkıyor artık ve bir yetişkin gibi paranın önemini kavrıyor. Para kazanmak için çalışıyor ve zengin oldukça çocukken öğrendiklerini bir bir unutuyor. Artık açlığa dayanamıyor ve oruç tutamıyor. Eski Siddharta olmaktan çıkıyor ve bambaşka biri oluyor. Böyle geçen uzun yıllar sonunda değiştiğinin farkına varıyor ve eski çocukluk günlerini özlüyor. Ancak bu özlem kısa sürmüyor ve hemen o refahtan ve uyuşukluktan kurtuluyor. Ben bu tekrar uyanışı da yaşlılığa benzetiyorum. Geçmiş zamanda yaşadıklarından pişman olmuş yaşlı bir adam olarak görüyorum. Geçen günlerini boşa harcadığını düşünüyor Siddharta. Ancak daha sonra Siddharta yaşlı bir adamın bilgeliğiyle yaşadığı olaylardan pişmanlık duymayı bırakıyor ve onları da bir öğreti gibi algılıyor. Bu da mükemmelliğe eriştiğini gösteriyor. Ben mükemmeliğe erişmeyi ölmek olarak anlıyorum.
Kitapta ayrıca değinilen ve en beğendiğim gerçek de şu ki 'hayatta kime ne yaşattıysan aynısını sen de yaşarsın' . Siddharta evden ayrılarak babasına çektirdiği özlemi oğlunun onu sevmemesiyle ve onu terk etmesiyle tadıyor.
Bu kitabı okuduktan sonra Buddha düşüncesiyle Mesnevi düşüncenin ne kadar örtüştüğünü gördüm. Sanırım insan nerede ve nasıl bir konumda olursa olsun hareketleri hep benzer oluyor ve bu da her insanın bir atası olduğunun kanıtıdır.
··
6 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabın arkasında Herman Hesse'nin "Bu kitapta; tüm dinlerde, insanların benimsediği tüm inanış biçimlerinde ortak olan yanı, tüm ulusal ayrımları aşan, tüm ırkların, tüm bireylerin benimseyebileceği şeyi yakalamaya çalıştım." Derken sizin incelemenizin son cümlelerini daha açıklayarak söylemiş gibi.
Çok güzel bir bakış açısı olmuş, hiç böyle düşünmemiştim elinize, zihninize sağlık.