Üç yüz elli yıllık bir köprü üzerinden Vişegrad kasabasını, bu coğrafyadaki farklı toplulukların çok kültürlü yaşamını, orada yaşayışlarını anlatan bir eser; Drina Köprüsü.
Roman 24 ayrı bölümden oluşuyor. İlk bölümlerde köprünün yapım aşaması kurgulanıyor. Bu tarihlerde bölgedeki siyasi durum hakkında bilgi okuyoruz. Vişegrad o dönem Osmanlı yönetimi altında, köprü Sokullu Mehmet Paşa tarafından yaptırılıyor. Bilindiği üzere Osmanlı İmparatorluğu’nun en ünlü devşirmelerinden biri Sokullu Mehmet Paşa, yazar kitabın bu kısmında devşirme sistemi hakkında geniş bilgi veriyor ve biraz eleştiriyor.
Kitabın orta kısımlarında, Osmanlı İmparatorluğu’nun Balkanlar’daki gücünü ve etkisini kaybedişinin bölge halkı üzerindeki etkilerini okuyoruz.
Kitabın son bölümlerinde Avusturya - Macaristan dönemini, bu dönemin kasaba sakinlerinin hayatlarına etkisini ve köprünün yıkılışını okuyoruz.
Kitabın öznesi olan Drina Köprüsü, salgın hastalık, intihar, savaş, direniş, aşk gibi pek çok olaya tanık oluyor. Kitapta yer alan tarihsel olayların bir kısmı gerçek bu anlamda kitap “belgesel roman” niteliğinde. Edebi olarak da anlatımı ve tasvirleri çok canlı. Bazı bölümleri okurken sıkılsam da genel olarak beğendiğim bir kitap oldu.
1961 Nobel Edebiyat Ödülü Komitesi “İvo Andriç izini sürdüğü temaları ve ülkesinin tarihinden seçtiği insan yazgılarını, güçlü ve destansı bir dille anlatmıştır.” açıklamasıyla İvo Andriç’i Drina Köprüsü kitabından dolayı Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görmüş.
··
22 +1'leme
·2.180 Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İşte başkalarının gözüne başka türlü görünmene... sen de kendini başka türlü düşünmene rağmen sen böylesin... ve seni çok iyi bilirim...
Belki daha bir çok şöhret ve başarılar elde edeceksin... Aldatılan kadınların zaafıyla elde ettiklerinden daha büyük başarıların da olacak... Ama seni hiçbiri tatmin etmeyecek, çünkü gururun daima daha ileriye gitmesini... daima fazlasını isteyecek... Çünkü o her şeyi yutuyor... Sonra da çabucak unutuyor, yalnız ne kadar küçük, ne kadar önemsiz olursa olsun her başansızlığı, her hakareti daima hatırlıyor. Bir gün nihayet, etrafındaki her şeyi kemirdikten, kırdıktan, kirlettikten, alçalttıktan, dağıttıktan ve yok ettikten sonra, bu çölün ortasında gururunla karşı karşıya yapayalnız kalacaksın. Artık ona verecek bir şeyin de olmayacak. O zaman kendi kendini yiyeceksin! Ama bunun da sana bir yardımı olmayacak. Çünkü daha iyi parçalara alışmış olan gururun yiyecek olarak seni beğenmeyecek ve fırlatıp atacak!..
Onu sevmiyordun. Bir nebze bile sevmiyordun... Yalnız, bu... her ne olursa olsun... bir saniye sana zaaf gösteren... gururunu okşayan hiçbir şeyin karşısında kendini tutmak elinde olamayışından ileri geldi, evet, heyecanlı ve tecrübesiz zavallı öğretmeni elde ettin. Tıpkı, makalelerini yazdığın, konferanslarını verdiğin… konuşmalarını yaptığın gibi. Onları elde eder etmez, canın sıkılmaya başlıyor. Gururun sıkıntıdan esniyor, doymayan gözlerin uzaklarda başka bir şey arıyor, hiçbir yerde durmasını bilmiyor, hiç doymuyor ve tatmin olmuyorsun. Bu da senin cezan! Her şeyi gururuna feda ediyorsun ama onun başlıca kölesi ve en büyük kurbanı sensin!
Sen her şeye karşı ilgisizsin! Ne seviyor, ne de nefret ediyorsun! Çünkü her ikisi için de biraz olsun benliğinden çıkmak, gururunu yenmek gerekir. Ve sen... bunu yapamazsın!... Yapmak elinde olsa bile sana bunu yaptıracak güç yoktur. Başkasının sefaleti sana dokunmadığı gibi, üzüntü de vermez. Hatta gururunu okşamadıkça kendi sefaletine bile kayıtsız kalabilirsin. Ne bir şey arzular... ne bir şeye sevinirsin. Kıskanç değilsin. Ama bu iyiliğinden değil, hudutsuz egoistliğinden ileri gelir. Başkalarının ne mutluluğunu, ne felaketini görürsün. Hiç bir şey seni etkileyip harekete geçiremez. Ama hiçbir şey de seni durduramaz. Bu da cesaretinden değil... İçindeki iyilik duygularının nasırlaşmış olmasından ileri gelir. Senin için gururundan başka bir şey yoktur. Ne kan bağları, ne içgüdüler... Ne Allah... ne dünya... ne aile, ne de arkadaş... Kendi yeteneklerini bile anlamaktan acizsin!... Seni vicdanın değil, ancak kırılan gururun etkileyebilir. Çünkü sadece o, her zaman ve her şeyde, senin ağzınla konuşur ve davranışlarını idare eder.
ateşli ateşli vaaz ettiğin o milliyetçi düşüncelerin de gururunun belirtisinin başka bir biçimidir. Çünkü sen ne ananı sevebildin, ne kardeşlerini… Bir düşünceyi ise daha da hiç... Seni ancak gururun, iyi yürekli, yüksek ruhlu ve fedakar yapabilir. Çünkü seni harekete geçiren biricik güç odur!.. Kendinden de fazla sevdiğin biricik şey! .. Seni iyi tanımayan, çalışmalarına, ateşli mücadelene, milliyetçilik idealine, bilgine, şiirine ve insan kişiliğini aşan her yüksek gaye için çırpınışına bakarak kolayca aldanabilir. Ama sen uzun zaman ne bu gayeye hizmet edebilir, ne de bir kimsenin yanında kalabilirsin. Ona da gururun engel olur. Gururun söz konusu olmadığı dakika, bütün bunların senin için hiçbir anlamı kalmayacak ve uğurlarına küçük parmağını bile kaldırmak istemeyeceksin, o yüzden de kendi kendine ihanet etmiş olacaksın!.. Çünkü sen de çağının bir esiri olmaktan başka bir şey değilsin!.. Sen ne kadar gururlu olduğunun farkında değilsin ama, ben seni çok iyi bilirim. Kendini ne kadar beğenmiş bir canavar oldugunu yalnız ben bilirim.
Reklam
onlar ya seni benim kadar yakından tanımıyor, ya sana yalan söylüyor, ya da benim gibi düşünüyor ve susuyorlar. Bütün nazariyelerin. . . Bütün o düşüncelerin, uğraşların, tıpkı aşkların ve dostlukların gibi ihtirasından kaynaklanıyor. lhtirasın da yalancı ve zararlıdır. Çünkü o da gururundan doğuyor.. Sadece gururundan...