Nasıl başlayacağımı bilememekle beraber kelimelerin eşsiz gücüne inanarak yazıyorum giriş cümlemi. Selim ışık'ın yanlızlığını kelimelerle beslediği gibi bende içimde birbirine girmiş duygularımı kelimelerle beslemeye çalışıcam.
"İnsanlar! Neden kaybolup gitmeme izin veriyorsunuz?"
Selim etrafındaki insanların ona karşı ilgisizliğinden yakınır ama farkında değildir kendi ilgisizliğinden.
Selim'in içinde hayata dair bir şey kalmamıştır artık. Ölmek istemektedir. "Aynı zamanda kişiliğimi aşağılık bir duruma getirmeye çalışıyorum. Belki ölüm geldiğinde beni ölmeye değer bir yaratık bulmayacak." sözünden. Ölümü hak etmek istediğini söylemek yanlış olmaz sanırım.
Turgut arkadaşı Selim'in ölüm haberini aldığından beri başka bir şey düşünemez. Selim hakkında daha çok şey öğrenmek, bilmek ister yolu süleyman kargı ile kesişir ve farkında olmadan uzun bir yola çıkar. Bu uzun yolda Olric Turgut'un hep yanındadır. Yada aklında.
Kaybedilenler unutulabilir mi? Geçmişte kalan anılar, kişiler, yaşantılar. Üstünden ne kadar zaman geçerse geçsin unutulmaz fikrimce. Turgut'un da bu satırlarda belirtti gibi;
"Bütünüyle unutulmaya kimsenin gücü yetmiyor. Bir duvarda iki satır yazı, bir albümde soluk bir resim, bir hafıza da silik bir hayal olarak kalıyor istemese de. Bütünüyle unutulmak gibi acıklı bir oyuna kimsenin yüreği dayanmıyor."
Karışık duygularla okuduğum belki bazen bazı yerlerde anlam veremediğim tutunamadığım bir kitap oldu. Bu kadar zaman neden kitaplığımda beklettiğimi sordum kendime ama belki de daha erken okuduğumda hiç tutunamacaktım. Elimden kayıp gidicek ve yarım bırakılmış bir kitap olarak yıllanıcaktı kütüphanemde. Her kitabın bir zamanı var ve tutunamayanların zamanı tam da içinde bulunduğum zamanmış benim için.
Kitaplar bekler zamanını ama bazen sevdiğimiz insanlara zamanında yetişemezsek bizi beklemeye bilirler.
Tutunamayanlar ansiklopedisine bizimde adımızın eklenmediği, sevdiklerimize geç kalmadığımız bir hayat sürmek dileğiyle.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.