Yaşlı ve emekli bir öğretmen olan Anselma, günlerini yalnız geçirmektedir. Karamsarlığın eşiğinde olduğu bu günlerden bir gün çöp atmak için çıktığı vakit terk edilmiş bir papağan bulur ve onu hemen sahiplenerek Luisito adını verir. Onun bu karanlık günlerine rengarenk bir şekilde giren Luisito, varlığıyla Anselma'nın içini ısıttığı kadar benim de içimi ısıttı.
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ile aşina olduğumuz gibi bu hikayede de hayatla ilgili güzel anektodlar veriyor yazar. Durup düşündüren alıntılar yine bizi karşılıyor.
Monotonlaşan yaşamlarımızda, sevgiyi kaybettiğimizi hissettiğimiz zamanlarda bu havayı bozacak Luisito'lar bulmamız dileğiyle...
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.