Hep bir şeylerden şikayet ederek geçer ömrümüz. Elimizdekilerin değerini kaybedince anlamak alışkanlığa dönüşmüştür bizde artık. Bazen taşa takılır ayağımız Allah kahretsin deriz taşa takılan bir ayağımız olduğu için şükretmek yerine. Bazen elimizi incitiriz acısıyla kahretsin demekle sanki öfkemizin üstesinden geliriz. Ama yine şükretmek hiç geçmez aklımızın ucundan. Böyle nice nice uzatabiliriz isyanlarımız hatırladıkça çoğalır. Ama bazı insanlar vardır ki tek bir eli olduğu için onun varlığına şükreden. Yolda yürürüz görürüz kolu bacağı olmayan insanları acırız aa üzülürüz yazık yürüyemiyor benim gibi değil. Evet onlar bizim gibi değil biz neyiz ki onların koca yürekleri yeter. Bizim kolumuz vardır ya da bacağımız ama vicdanımız yoktur, kaybetmişizdir. Ya da kalbimizde şükredecek kadar inceliğe sahip değilizdir. Bu kitap da tam bu duygulara hitafen yazılmış. Koca yürekli bir insanın hayatından kesitler ve olağanüstü mücadelesini anlatır. Takdire şayan bir hayata tutunma, sende bende bizde var olmayan başkaldırı, dik durma ve kendimize bir çok ders çıkarabilecek bir hayat mücadelesi. Zafere giden yolun sadece gül bahçelerinden ibaret olmayan dikenli yollardan da geçebilecek güce sahip olmak gerektiğini anlatan bir başyapıt olarak gördüm. Okuyup okumama tercihi size sahip bir nebze cesaret alabilmek adına tavsiye ederim.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.