"Filozof İmparator" diye bilinen Marcus Aurelius'un bu eseri için Stoacı düşüncenin bir manifestosudur demek abartılı bir yorum olmayacaktır çünkü eser boyunca Roma imparatoru eserin bölümleri olan 12 kitabın neredeyse tamamında okura "memento mori" olgusunu hatırlatıyor. Ölümlüler içinde olan ama yine de hiç ölmeyecekmiş gibi olana böylece en büyük olguyu anımsatıyor defalarca imparator. Bunun yanı sıra, insanın yaşadığı dünyada çok kısıtlı bir hâkimiyetinin olduğunu 2. yüzyılda böylesine güçlü bir biçimde tespit etmiş olmak hem Marcus Aurelius'u asırlardır yaşatan hem de bu eseri bir klasik yapan gerekçe olmuştur kanaatimce. Roma İmparatorluğu'nun hüküm sürdüğü Orta Çağ öncesi dünyanın muhtemelen en nüfuzlu insanlarından birisi olmasına rağmen böylesine alçakgönüllü ve vizyonu çağları aşan bir zihne sahip olması, imparatoru ölümsüz yapan temel hakikatlerden birisidir bence. Zevklerine köle olan ve doğayla uyum içerisinde olmayan insanların mahkûm edildiği bu eser, tutarlı bir yaşamın hangi nitelikleri içerdiğini de okura sunuyor.
Ben okurken birçok yerin altını çizdim ve muhtemelen bundan sonraki yaşamımda da - yaşadığım sürece - bazı alıntılarına dönüp dönüp bakarım. Özgün olan ve çağlar ötesinden geldiği halde bu çağı yorumlama konusunda da hiç yetersiz kalmayan bu eserin okunması okura hayatı gözden geçirmek açısından yol gösterici olabilir. Yol gösterici olmasa dahi okurun, mevcut yaşam normlarıyla Aurelius'un tahayyül ettiği arasında bir kıyas yapmasını mümkün kılabilir ki bu da büyük bir kazanımdır. Herkese güzel bir okuma ve tahayyül deneyimi dilerim...
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.