Hiç düz yolda yürürken kendi kendinizi kurup saniyeler içinde düştünüz mü? Ya da herkes tarafından hor görülüp kendinize daha sonradan aslindan bizmişiz esasinda buna izin veren dediniz mi? Peki bir seyi cok fazla hatta deli gibi isteyip, daha sonra da sizin için bir anlamı ifade etmediğini kendinize itiraf bile edemediğiniz zamanlar oldu mu? Cevabınız nedir bilemem ama her insan belli dönemlerde kendiyle çok çatısırken bulur kendini ve takıntı ettiği şeylerle boşa harcarmış zamanını...
İşte okuduğum kitapta biraz sendenki, biraz bendeki, biraz ondanki ,biraz da bundanki hayatlardan...Kitabın kahramanı olan Mina genç ve başarılı bir ve o kadar da takıntılı bir kadındır. Onun yeniden özüne dönmesini sağlayan son olay ve kendince büyük olay Celal ile toksik ilişkisidir. Mina her dönem bir erkeğe yapışıp yeter ki beni sevsin ne isterse yaparım, kulu kölesi olurum diyen bir hastalıklı kişiliğe sahiptir. Canı acımasına rağmen, kadınlığını kullanmaktan çekinmeyen ve erkeklerin istediklerini yapmaya kurulu olarak kendini gören Mina...Yeter ki onu kimse terketmesin. Ne zaman terkedilse, işler yolunda gitmese depresyondan depresyona giren, aşırı derece de bencil ve ilgi odağı bir kadındır Mina...Annesi ve babasının ölümlerinde bile kendini suçlayıp, beni terkettiler ,sevmediler gittiler diyen bir kadındır.
Bir gün yine terkedilmiş bir şekilde köpeği ile parkta otururken Ma isimli esrarengiz bir kadınla değişir ve sözüm ona öze dönüş serüveni başlar ve sigara değil tüm takintilarından ve hastalıklarından 'Nefes 'ile kurtulur...
Hayat iniş çıkışlı bir yerdir. Yeri geldi mi kalkar yeri geldi mi sürünürüz. Yalnız dibi görmeden gerçekten yüzeye asla çıkamayız ne kadar yüzme de bilsek :)) kendi hatalarımız olsun ya da olmasın hep başkalarını suçlarız, aslında tüm suçlu biziz. Çünkü o kadar çok geçmişle yaşıyoruz ki; An'da kalamıyoruz.. Bence kendimizi suçlamayı bırakıp, kendi yolumuza taş koymayı kesmeliyiz. MUTLAK MUTLULUK ŞÜK-RET-MEK ile başlar, elimizde olanların kıymetini bilerek yaşamayı öğrenerek devam eder.
·
8 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Gamze
Gönderi Sahibi
Hayat iniş çıkışlı bir yerdir. Yeri geldi mi kalkar yeri geldi mi sürünürüz. Yalnız dibi görmeden gerçekten yüzeye asla çıkamayız ne kadar yüzme de bilsek :)) kendi hatalarımız olsun ya da olmasın hep başkalarını suçlarız, aslında tüm suçlu biziz. Çünkü o kadar çok geçmişle yaşıyoruz ki; An'da kalamıyoruz.. Bence kendimizi suçlamayı bırakıp, kendi yolumuza taş koymayı kesmeliyiz. MUTLAK MUTLULUK ŞÜK-RET-MEK ile başlar, elimizde olanların kıymetini bilerek yaşamayı öğrenerek devam eder.